Σας μιλώ σήμερα ως πολίτης αυτού του τόπου. Ως απλός πολίτης αλλά κυρίως ως γονιός. Για να μοιραστώ μαζί σας τις ανησυχίες μου. Για να γίνουμε περισσότεροι στην προσπάθεια που ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια.
Αυτό που ήταν χρονικά μακρινό, τώρα πια χτυπά την πόρτα μας και κυριολεκτικά. Οι συμφωνίες για πωλήσεις γης είναι πια γεγονός.
Ο αγωγός της εταιρίας ΤΑΠ θα περάσει από δίπλα μας, θα κλέψει μέρος από τη γη μας. Και λέω «κλέψει» γιατί η αξία της θεωρώ ότι δεν εκτιμάται με χρήματα. Θα την απομυζήσει για χρόνια, θα την καταστρέψει κυριολεκτικά… και τις συνέπειες δεν θα τις ζήσει κανείς άλλος εκτός από εμάς! Εμάς που αποφασίσαμε να ζήσουμε εδώ με τις οικογένειές και τα παιδιά μας. Κυρίως τα παιδιά μας. Τη μελλοντική γενιά.
Είναι γνωστό, ότι οτιδήποτε είναι μακριά από την πόρτα μας δεν μας ανησυχεί και πολύ! Μας στεναχωρεί για λίγο αλλά είναι μακριά…και έτσι ξεχνιέται γρήγορα. Όσοι λοιπόν δεν ζουν κοντά και δεν θίγονται τα συμφέροντά τους, ίσως δεν κινητοποιηθούν. Γιατί δυστυχώς δεν έχουμε συνηθίσει να είμαστε ενεργοί πολίτες με ενδιαφέρον για το κοινό καλό.
Όσοι όμως μαζευτήκαμε εδώ, ενδιαφερόμαστε, ανησυχούμε, προβληματιζόμαστε. Είμαστε ή θα γίνουμε γονείς. Ποιοι από εμάς δεν θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας; Δεν μοχθούμε για ένα καλύτερο μέλλον; Για το κάτι παραπάνω που θα τους δώσει τη δυνατότητα να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή ή ακόμη καλύτερα να διεκδικήσουν τη ζωή που τους ανήκει;
Κάνουμε τα πάντα και ανησυχούμε σε κάθε βήμα τους…. Τα παιδιά μας έχουν ένα θείο δώρο από τη στιγμή της γέννησής τους, ένα δώρο που είμαστε υποχρεωμένοι να προσπαθήσουμε να προφυλάξουμε και να διατηρήσουμε ακέραιο στο βαθμό που είναι δυνατό. Και αυτό είναι η υγεία τους….
Έχετε αναλογιστεί τις επιπτώσεις του συγκεκριμένου έργου στην υγεία τη δική μας και των παιδιών μας; Έχετε εμπιστοσύνη στις σχετικές μελέτες που έχουν δημοσιοποιήσει; Έχετε εμπιστοσύνη εκεί όπου το κέρδος έχει τη μεγαλύτερη αξία; Ποιος μπορεί να μας διασφαλίσει; Και αν το έκαναν θα τους πιστεύατε; Έχετε πιστέψει ποτέ την πρόταση: «Αναλαμβάνω την ευθύνη»;
Μπορούμε αλήθεια να φανταστούμε το μακροπρόθεσμο κόστος; Αυτά που δεν είναι εμφανή εκ πρώτης όψεως… γι αυτά πρέπει να ανησυχούμε. Θα πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτήν που δεν μας παρουσιάζουν, που δεν αποκαλύπτουν. Αυτά που παρουσιάζουν ως οφέλη, μπορούν να ζυγίζουν το ίδιο με αυτά που ξέρουμε σίγουρα ότι θα χάσουμε, αλλά και με αυτά που είναι μεγάλη η πιθανότητα να χάσουμε;
Προσωπικά είμαι σίγουρη ότι αυτά που δίνουν είναι ελάχιστα με αυτά που θα μας πάρουν! Όχι… Δε θέλουμε να πάρουμε. Θέλουμε όμως να μας αφήσουν αυτά που ήδη έχουμε! Την υγεία μας, την υγεία των παιδιών μας, την καθημερινότητά μας. Τη γη μας, την καλλιεργήσιμη γη μας. Την αυτονομία μας. Ποια αποζημίωση μπορεί να είναι αρκετή; Για όσους παραμείνουμε στην περιοχή για τα υπόλοιπα 50 και 60 χρόνια…. Κανείς δεν θα νοιαστεί περισσότερο από εμάς που ζούμε τριγύρω!
Διάβασα σε ένα άρθρο ότι τα μέτρα που θα ληφθούν, ώστε να μην προκύψουν προβλήματα…. κρίνονται ικανοποιητικά. Για μένα όμως αυτή η απάντηση δεν είναι ικανοποιητική. Για εσάς είναι;
Δεν αντιλέγω ότι τα οφέλη για τη χώρα μας μπορεί να είναι αρκετά. Αλλά … όσο άσχημο και αν ακούγεται δεν με ενδιαφέρει το δημοσιονομικό όφελος της χώρας … γιατί νιώθω ότι αποτελώ για αυτό, εγώ και τα παιδία μου, έναν αριθμό και μόνο.
Δεν πιστεύω ότι το έργο θα ωφελήσει την πατρίδα μου. Την πατρίδα μου ως γη. Ως κληρονομιά για τις μελλοντικές γενεές. Δεν πιστεύω ότι θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μου ως πολίτης του Δήμου. Και ομολογώ ότι με ενδιαφέρει η ζωή μου. Το δικό τους όφελος, δεν είναι και δικό μου όφελος ή αν είναι όπως λένε (θέσεις εργασίας ή ότι άλλο μπορούν να τάζουν) θα ναι για λίγο, για πολύ λίγο…ας μην κοροϊδεύουμε τον ίδιο τον εαυτό μας.
Εμείς είμαστε οι πολίτες της περιοχής και έχουμε δύναμη. Έχουμε δύναμη όλοι μαζί αρκεί να μην μείνουμε αμέτοχοι σε κάτι που θα καθορίσει την μελλοντική ποιότητα ζωής μας.
Μένουμε αμέτοχοι γιατί πιστεύουμε ότι αποφασίζουν άλλοι για εμάς. Ότι το ζήτημα έχει τελειώσει. Όχι, δεν έχει φτάσει το τέλος. Ακόμη μπορούμε να ασκήσουμε πίεση. Ας μην υποτιμάμε τη δύναμή μας γιατί πολλές φορές είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη των πολιτικών αρχών. Γιατί η βούλησή μας είναι ακόμη ελεύθερη! Δεν είναι κατευθυνόμενη από τρίτους. Το μόνο που την προσδιορίζει είναι η ελπίδα για ένα, αν όχι καλύτερο αύριο, τουλάχιστον ένα αύριο παρόμοιο με το σημερινό!
29/11/2015
Ζωή Ιορδανίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου