ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΑΡΞ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ, ΔΕΝ ΡΩΤΑΓΑΝ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΜΑΘΑΝ! Η ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑΣ. ( μέρος β΄)

Ήξερε ο Κάρολος Μάρξ για την Ελληνική κρίση πριν από 150 χρόνια; Η απάντηση είναι ναι! Όχι μόνο την ήξερε, αλλά και την περιέγραψε σε κάθε λεπτομέρειά της στο κεφάλαιο. Αυτοί οι οποίοι μιλούν συνέχεια για την αριστερά δεν διάβασαν το κεφάλαιο ώστε να γνωρίζουν την απεικόνιση της Ελληνικής κρίσης και να ξέρουν πώς να τη χειριστούν; Η απάντηση είναι ΟΧΙ, οι συγκεκριμένοι αριστεροί δεν ήξεραν, δεν ρώτησαν και φυσικά ποτέ δεν έμαθαν! Ο Μαρξ όμως τα είπε και τα έγραψε, όχι μόνο για τους αριστερούς αλλά για όλους τους ανθρώπους. Τώρα στέκεται απέναντι τους, εναντίον τους, μπροστά τους!

<<…  Μια παράξενη αντίληψη για το ρόλο του χρηματικού κεφαλαίου είναι εκείνη του Προυντόν ( θεωρητικός του αναρχισμού ). Ο δανεισμός αποτελεί για τον Προυντόν κάτι κακό, διότι δεν είναι πώληση. Ο δανεισμός με τόκο, γράφει ο Προυντόν, είναι η ικανότητα να πουλάει κανείς  ξανά ,πάντα, το ίδιο αντικείμενο και να εισπράττει για αυτό ξανά, πάντα, τη τιμή του, χωρίς ποτέ να εκχωρεί την ιδιοκτησία του πράγματος που πουλάει! Το αντικείμενο, χρήμα, σπίτι, κλπ, δεν αλλάζει ιδιοκτήτη, όπως γίνεται με την πώληση και την αγορά. Ο Προυντόν, δεν βλέπει πως όταν το χρήμα δίνεται με τη μορφή τοκοφόρου κεφαλαίου δεν παίρνετε έναντί του ένα ισοδύναμό. Σε κάθε πράξη της αγοράς και της πώλησης, εφόσον γενικά γίνονται ανταλλαγές, το αντικείμενο παραχωρείται! Εκχωρείται πάντα η ιδιοκτησία του πουλημένου αντικειμένου. Δεν παραχωρείται όμως η αξία. Στην πώληση το εμπόρευμα παραχωρείται, δεν παραχωρείται όμως η αξία του που επιστρέφεται με τη μορφή χρήματος ή, πράγμα που εδώ αποτελεί απλώς μια άλλη μορφή του, με τη μορφή ενός χρεωστικού γραμματίου ή τίτλου πληρωμής. Στην αγορά δίνεται το χρήμα, όχι όμως η αξία του, η οποία αντικαθίσταται με τη μορφή του εμπορεύματος. Σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας αναπαραγωγής ο βιομήχανος κεφαλαιοκράτης κρατά  στα χέρια του όλη την ίδια του αξία  ( αφήνουμε κατά μέρος την υπεραξία ), μόνο που τη κρατάει με διάφορες μορφές. Όσο γίνεται ανταλλαγή αντικειμένων, δεν σημειώνεται καμιά αλλαγή στην αξία. Όσο όμως ο κεφαλαιοκράτης παράγει υπεραξία δεν γίνεται καμία ανταλλαγή αντικειμένων.  Όταν γίνεται ανταλλαγή η υπεραξία εμπεριέχεται στο εμπόρευμα. Όταν δεν εξετάζουμε τις ξεχωριστές πράξεις ανταλλαγής, αλλά τη συνολική κύκλιση του κεφαλαίου ( Χρήμα – Εμπόρευμα – Χρήμα ), βλέπουμε ό, τι προκαταβάλλεται πάντοτε ένα ορισμένο ποσό αξίας και το ποσό αυτό συν την υπεραξία ή το κέρδος αποσύρεται από τη κυκλοφορία. Στις απλές πράξεις ανταλλαγής δεν φαίνεται βέβαια  πως γίνεται η διαδικασία αυτή. Και είναι ακριβώς αυτή η διαδικασία του χρήματος ως κεφαλαίου στο οποίο βασίζεται και από το οποίο πηγάζει ο τόκος του κεφαλαιοκράτη  του χρήματος που δανείζει. Η επιστροφή του κεφαλαίου στην αφετηρία είναι γενικά η χαρακτηριστική κίνηση του κεφαλαίου στη συνολική κυκλοφορία του. Αυτό δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση διακριτικό σημείο μόνο του τοκοφόρου κεφαλαίου. Αυτό που το διακρίνει είναι η εξωτερική μορφή της επιστροφής, αποχωρισμένη από τη κυκλοφορία που μεσολαβεί. Ο κεφαλαιοκράτης που δανείζει, παραχωρεί το κεφάλαιό του. Το μεταβιβάζει στον βιομήχανο κεφαλαιοκράτη χωρίς να πάρει ισοδύναμο. Η παραχώρηση του κεφαλαίου αυτού δεν είναι σε καμιά περίπτωση μια πράξη πραγματικής διαδικασίας κυκλοφορίας του κεφαλαίου, αλλά προετοιμάζει μόνο τη κυκλοφορία που θα τεθεί σε κίνηση από το βιομήχανο κεφαλαιοκράτη. Αυτή η πρώτη αλλαγή θέσης του χρήματος δεν εκφράζει καμία πράξη μεταμόρφωσης, ούτε αγορά, ούτε πώληση. Η ιδιοκτησία δεν εκχωρείται διότι δεν γίνεται καμία ανταλλαγή, δεν παίρνεται  κανένα ισοδύναμο. Η επιστροφή του χρήματος από τον βιομήχανο κεφαλαιοκράτη στον δανειστή κεφαλαιοκράτη συμπληρώνει απλώς την πρώτη πράξη παραχώρησης του κεφαλαίου. Προκαταβλημένο σε χρηματική μορφή επιστρέφει το κεφάλαιο ξανά με χρηματική μορφή στο βιομήχανο κεφαλαιοκράτη μέσω της διαδικασίας κυκλοφορίας. Επειδή όμως δεν του άνηκε το κεφάλαιο όταν το ξόδευε, δεν μπορεί να του ανήκει ούτε κατά την επιστροφή του. Το πέρασμα αυτό του κεφαλαίου από τη διαδικασία αναπαραγωγής δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να το μετατρέψει σε ιδιοκτησία του. Οφείλει λοιπόν, να το επιστρέψει στον δανειστή. Η πρώτη δαπάνη, που μεταβιβάζει το κεφάλαιο από το χέρι του δανειστή στο χέρι του δανειζόμενου, είναι μια νομική συναλλαγή, που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική διαδικασία αναπαραγωγής του κεφαλαίου, απλώς το προετοιμάζει. Η αποπληρωμή του, μεταβιβάζει πάλι, το κεφάλαιο που επέστρεψε, από τα χέρια του δανειζόμενου στα χέρια του δανειστή. Είναι μια δεύτερη νομική συναλλαγή, συμπληρωματική της πρώτης. Η πρώτη προετοιμάζει την πραγματική διαδικασία. Η δεύτερη είναι μια κατοπινή πράξη μετά την διαδικασία. Επομένως το σημείο αφετηρίας και το σημείο επιστροφής, η παραχώρηση και η επιστροφή του δανειζόμενου κεφαλαίου, εμφανίζονται ως αυτόβουλες μετακινήσεις που πραγματοποιήθηκαν με νομικές συναλλαγές, οι οποίες  συντελούνται  πριν και μετά από την πραγματική κίνηση του κεφαλαίου και δεν έχουν καμία σχέση μ΄ αυτήν. Για την πραγματική αυτή κίνηση δεν θα είχε καμία σημασία, αν το κεφάλαιο άνηκε από πρίν στον κεφαλαιοκράτη βιομήχανο και επομένως επανέρρεε μόνο σ’  αυτόν ως ιδιοκτησία του. Στην πρώτη, εισαγωγική πράξη, ο δανειστής παραχωρεί το κεφάλαιό του στον δανειζόμενο. Στη δεύτερη και τελειωτική πράξη, ο δανειζόμενος επιστρέφει το κεφάλαιο στον δανειστή. Εφόσον παίρνονται υπ’  ‘οψιν μόνο οι συναλλαγές ανάμεσα στου δύο ( για την ώρα δεν παίρνεται υπ’  όψιν ο τόκος ). Πρόκειται λοιπόν, για τη κίνηση μόνο του δανειζόμενου κεφαλαίου ανάμεσα σε δανειστή και δανειζόμενου. Οι δύο αυτές πράξεις, αγκαλιάζουν το σύνολο αυτής εδώ της κίνησης. Και η κίνηση αυτή, παραχώρηση με όρο επιστροφής, αποτελεί γενικά την κίνηση του δανείζειν και του δανείζεσθαι, αυτής  της μόνο υπό όρους μορφής αλλοτρίωσης, Χρήματος και Εμπορεύματος.

Δρ. Τάσος Σαββίδης

Κρηνίδες Φιλίππων, 15/11/2016.