τους, μπροστά τους!
<< Εφόσον η υποτίμηση ή η ανατίμηση αυτών των
χαρτιών είναι ανεξάρτητη από την κίνηση της αξίας του πραγματικού κεφαλαίου που
αντιπροσωπεύουν, ο πλούτος ενός έθνους είναι τόσο μεγάλος, όσο ήταν πρίν και
μετά από την υποτίμηση ή την ανατίμησή τους. Εφόσον η υποτίμησή τους δεν
εξέφραζε πραγματική της παραγωγής και των μεταφορών ή το σταμάτημα των
επιχειρήσεων που ήδη λειτουργούσαν, η διασπάθιση κεφαλαίου σε πραγματικά
ανώφελες επιχειρήσεις, το κράτος δεν θα πτώχευε ούτε κατά μια δεκάρα όταν θα
έσπαγαν αυτές οι σαπουνόφουσκες για ονομαστικό χρηματικό κεφάλαιο. Πράγματι,
όλα αυτά τα χαρτιά δεν είναι τίποτα περισσότερο από συσσωρευμένες απαιτήσεις,
νομικοί τίτλοι σε μελλοντική παραγωγή,
που η χρηματική ή η κεφαλαιακή τους αξία, είτε δεν αντιπροσωπεύει απολύτως
κανένα κεφάλαιο, όπως στην περίπτωση των κρατικών χρεών, είτε ρυθμίζεται
ανεξάρτητα από την αξία του πραγματικού κεφαλαίου που αντιπροσωπεύουν. Σε όλες τις χώρες με κεφαλαιοκρατική παραγωγή
υπάρχει με τη μορφή αυτή, μια τεράστια μάζα του λεγομένου τοκοφόρου κεφαλαίου.
Και με την έννοια του συσσωρευμένου τοκοφόρου κεφαλαίου εννοείται, στο
μεγαλύτερό της μέρος, μόνο η συσσώρευση αυτών των απαιτήσεων στην παραγωγή,
συσσώρευση της αγοραίας τιμής, της απατηλής κεφαλαιακής αξίας αυτών των
απαιτήσεων. Ένα μέρος του τραπεζικού κεφαλαίου είναι τοποθετημένο σε αυτά, τα
λεγόμενα, τοκοφόρα χαρτιά. Αυτό το ίδιο το κεφάλαιο αποτελεί μέρος του
εφεδρικού κεφαλαίου, που δεν λειτουργεί στις πραγματικές τραπεζικές εργασίες.
Το σημαντικότερό του μέρος αποτελείται από συναλλαγματικές, δηλαδή από
υποσχέσεις πληρωμής από μέρους βιομηχάνων, κεφαλαιοκρατών, εμπόρων. Για τον δανειστή χρήματος αυτές οι
συναλλαγματικές είναι τοκοφόρα χαρτιά, αυτό σημαίνει πως όταν το αγοράζει αφαιρεί
τον τόκο για το χρονικό διάστημα που χρειάζεται έως τη λήξη τους. Αυτό ακριβώς
ονομάζεται προεξόφληση. Εξαρτάται δηλαδή, κάθε φορά από το τρέχον επιτόκιο,
πόσο μεγάλο θα είναι το μέρος που αφαιρείται από το πόσο που αντιπροσωπεύει η
συναλλαγματική. Τέλος, το τελευταίο μέρος του κεφαλαίου του τραπεζίτη
αποτελείται από την χρηματική του
εφεδρεία σε χρυσό και σε τραπεζογραμμάτια. Οι καταθέσεις, εφόσον δεν
έχει συμφωνηθεί πως κατατίθενται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, βρίσκονται
οποιαδήποτε στιγμή στη διάθεση των καταθετών. Βρίσκονται σε διαρκή κατάσταση
ρευστότητας. Αλλά, αν οι μεν αποσύρουν τις καταθέσεις τους, οι άλλοι τις
πληρώνουν, έτσι που σε περιόδους ομαλής πορείας των εργασιών, το γενικό μέσο
συνολικό ποσό των καταθέσεων κυμαίνεται πολύ λίγο. Τα εφεδρικά κεφάλαια των
τραπεζών, σε χώρες με ανεπτυγμένη κεφαλαιακή παραγωγή, εκφράζουν πάντα κατά
μέσο όρο το μέγεθος του ποσού του χρήματος που υπάρχει με τη μορφή θησαυρού.
Ένα μέρος αυτού του χρήματος αποτελείται, με τη σειρά του, από χαρτιά,
από απλά εντάλματα πληρωμής σε χρυσό, που τα ίδια όμως δεν έχουν δική τους
πραγματική αξία. Γι’ αυτό, το μεγαλύτερο
μέρος του κεφαλαίου του τραπεζίτη είναι καθαρά πλασματικό και αποτελείται από
χρεωστικές απαιτήσεις ( συναλλαγματικές ), από κρατικά χρεώγραφα ( που
εκπροσωπούν παρωχημένο κεφάλαιο ) και από μετοχές ( εντολές πάνω σε μελλοντικό
έσοδο ). Εδώ δεν πρέπει να ξεχνιέται πως η χρηματική αξία του κεφαλαίου, που
αντιπροσωπεύουν τα χαρτιά αυτά στα χρηματοκιβώτια του τραπεζίτη, είναι πέρα για
πέρα πλασματική, ακόμη και στην περίπτωση που αποτελούνται από εντολές πάνω σε
σίγουρα έσοδα ( όπως συμβαίνει με τα
κρατικά χαρτιά ), ή εφόσον αποτελούνται από τίτλους ιδιοκτησίας σε πραγματικό
κεφάλαιο ( όπως συμβαίνει με τις μετοχές ), και ό, τι αυτή η χρηματική αξία ρυθμίζεται
διαφορετικά από αυτή του πραγματικού κεφαλαίου που το αντιπροσωπεύουν ,
τουλάχιστον, εν μέρει. Εκεί που αντιπροσωπεύουν μια απλή απαίτηση πάνω σε έσοδα και όχι κεφάλαιο, η απαίτηση πάνω στο
ίδιο το έσοδο εκφράζεται με ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πλασματικό χρηματικό
κεφάλαιο. Επιπλέον προστίθεται εδώ, ό, τι αυτό το πλασματικό κεφάλαιο του
τραπεζίτη στο μεγαλύτερό του μέρος δεν αντιπροσωπεύει το δικό του κεφάλαιο,
αλλά το κεφάλαιο του κοινού, που είναι κατατεθειμένο σ΄ αυτόν, είτε με τόκο, είτε χωρίς. Οι
καταθέσεις γίνονται πάντα σε χρήμα, σε χρυσό, σε τραπεζογραμμάτια, επιταγές. Αν
εξαιρέσουμε το εφεδρικό κεφάλαιο που συστέλλεται ή διευρύνεται, σύμφωνα με τις
ανάγκες στης πραγματικής κυκλοφορίας, αυτές οι καταθέσεις βρίσκονται στην
πραγματικότητα πάντα στα χέρια, από τη μια μεριά των βιομηχάνων κεφαλαιοκρατών
και εμπόρων, οι συναλλαγματικές των οποίων προεξοφλούνται με τη κατάθεση και
στους οποίους δίνονται με αυτόν τον τρόπο, δάνεια. Από την άλλη μεριά,
βρίσκονται στα χέρια των εμπόρων χρεωγράφων ( μεσιτών του χρηματιστηρίου ), ή στα χέρια ιδιωτών, που πούλησαν τα
χρεώγραφά τους, ή στα χέρια της κυβέρνησης ( όταν πρόκειται του θησαυροφυλακίου
και στις περιπτώσεις νέων δανείων ). Οι ίδιες οι καταθέσεις παίζουν διπλό ρόλο.
Από τη μια μεριά, τις δανείζουν ως τοκοφόρο κεφάλαιο και επομένως δεν
βρίσκονται στα ταμεία των τραπεζών, αλλά εμφανίζονται μονάχα στα βιβλία τους
σαν πιστώσεις των καταθετών. Από την άλλη μεριά, παίζουν το ρόλο απλών
λογιστικών μερίδων, στο βαθμό που οι αμοιβαίες πιστώσεις των καταθετών
εξισορροπούνται με επιταγές που τις εκδίδουν έναντι των καταθέσεών τους και που
συμψηφίζονται αμοιβαία. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν οι καταθέσεις είναι
κατατεθημένες στον ίδιο τραπεζίτη, έτσι που αυτός συμψηφίζει αμοιβαία τους
διαφόρους λογαριασμούς, ή αν αυτό γίνεται με τη διαμεσολάβηση διαφόρων
τραπεζών, που ανταλλάσουν μεταξύ τους τις επιταγές τους και πληρώνουν μόνο τις διαφορές…>>
Δρ. Σαββίδης
Τάσος
Κρηνίδες
Φιλίππων, 17/11/2016.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου