σε περισσότερες ημέρες ώστε να μην κουραστεί με μία μόνο ανάγνωση ο αναγνώστης της. Ο Πολύκαρπος γεννήθηκε περίπου το 80 μ. Χ. και οι θρύλοι τον θέλουν μαθητή του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Πάντως όπως μας πληροφορεί ο Ειρηναίος Λυών, τοποθετήθηκε επίσκοπος στη Σμύρνη από αποστόλους. Σημαντική ήταν για τον ίδιο η γνωριμία του με τον Ιγνάτιο Αντιοχείας από τον οποίο είχε λάβει προσωπική επιστολή, στην οποία τον εγκωμίαζε και τον συμβούλευε. Η έριδα περί τον εορτασμό του Πάσχα που είχε ανακύψει ανάμεσα στην Εκκλησία της Ρώμης και τις Μικρασιατικές Εκκλησίες ήταν μια ευκαιρία για τον Πολύκαρπο να μεσολαβήσει με διάθεση καταλαγής. Θα επισκεφθεί λοιπόν τη Ρώμη μετά τις αρχές του 155, οπότε και έγινε επίσκοπος Ρώμης ο Ανίκητος.[Αν και δεν επιτεύχθηκε μεταξύ του Πολύκαρπου και του Ανίκητου Ρώμης συμφωνία, εντούτοις χωρίσθηκαν οι δύο άντρες «εν αγάπη και με τη συναίσθηση ότι διαφορά σε θέματα νηστείας εκφράζει την ενότητα στην πίστη». Μαρτύρησε ηλικιωμένος στο στάδιο της Σμύρνης κατά τον διωγμό του Μάρκου Αυρηλίου περί τον Φεβρουάριο του 167/168 μ.Χ. Άλλη χρονολογική εκδοχή είναι η του 155/156. Κατ’ άλλους σκοτώθηκε σε συγκρούσεις που έγιναν μεταξύ εθνικών και χριστιανών, όταν οι τελευταίοι προσπάθησαν να γκρεμίσουν αγάλματα Θεών στις πλατείες την πόλης. Η δεύτερη εκδοχή είναι μάλλον και η ιστορικά ακριβής! Ο Πολύκαρπος είναι συντάκτης πολλών επιστολών, από τις οποίες έχει σωθεί μόνο μία, η ΄΄προς Φιλιππισίους΄΄. Η επιστολή είναι πρακτική-συμβουλευτική. Γράφεται για να συνοδεύσει τις επιστολές του Ιγνάτιου Αντιοχείας τις οποίες του έχουν ζητήσει οι Φιλιππίσιοι. Έντονη είναι η εξάρτησή του από την σκέψη και τις θέσεις του Ιγνάτιου Αντιοχείας. Το μόνο θεολογικό ζήτημα που θίγει είναι η πραγματικότητα της ενσάρκωσης του Ιησού. Αναγνωρίστηκε ως άγιος από την Ορθόδοξη και την Καθολική, την Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία. << …6. Όσον αφορά τον κλήρο, οι άνθρωποι αυτοί θα έπρεπε να είναι μακρόθυμοι και να νιώθουν αγάπη για όλη την ανθρωπότητα. Είναι δουλειά τους να φέρουν στο σωστό δρόμο τους πλανηθέντες, να προσέχουν όλους εκείνους που είναι ασταθείς ( στην πίστη τους )και να μην παραμελούν τις χήρες, τα ορφανά ή τους ενδεείς. Πρέπει πάντοτε να νοιάζονται για αυτό που είναι άξιο και ορθό τόσο για τον Θεό όσο και για τους ανθρώπους. Πρέπει να αποφεύγονται οι οξυθυμίες, οι προκαταλήψεις και οι εύνοιες, η δε επιθυμία για χρήματα ας είναι κάτι εντελώς ξένο προς αυτούς. Δεν πρέπει να είναι πρόθυμοι να αποδέχονται κατηγορίες για κάποιον, ούτε βιαστικοί στις επικρίσεις τους, γνωρίζοντας πως όλοι μας έχουμε οφειλές αμαρτημάτων. Ας προσευχόμαστε στον Κύριο να μας συγχωρήσει, πρέπει και εμείς οι ίδιοι να συγχωρούμε. Είμαστε όλοι κάτω από το βλέμμα του Κυρίου μας του Θεού μας και ο καθένας μας θα σταθεί ενώπιον της έδρας της κρίσης του Χριστού, όπου θα δώσει αναφορά για τον εαυτό του. Ας Τον υπηρετήσουμε λοιπόν με τον ίδιο φόβο και σεβασμό που φέρθηκε και ο ίδιος, όπως άλλωστε και οι Απόστολοι, οι οποίοι μας έφεραν το Ευαγγέλιο και οι Προφήτες οι οποίοι προείπαν για τον ερχομό του Κυρίου, απέναντί μας. Ας έχουμε αληθινό ζήλο για το καλό και ας απορρίπτουμε κάθε σχέση με τους ειδωλολάτρες και με εκείνους που φέρουν υποκριτικά το όνομα του Κυρίου ενώ ταυτόχρονα ξεστρατίζουν όσους δεν έχουν μυαλό. 7. Αν κανείς αρνείται πως ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη σάρκα είναι αντίχριστος. Η άρνηση του γεγονότος του Σταυρού είναι εκ του διαβόλου και το να διαστρεβλώνει κανείς τους λόγους του Κυρίου έτσι ώστε να ταιριάζουν με τις επιθυμίες μας, σημαίνει πως αυτός είναι πρωτότοκος γιος του Σατανά. Ας μην μαζεύουμε λοιπόν τέτοια σκουπίδια και τέτοιες ψευτοδιδασκαλίες και ας στραφούμε πάλι στο Λόγο που μας δόθηκε από την αρχή. Ας είμαστε νηφάλιοι, ας προσευχόμαστε με θέρμη και ας παρακαλούμε τον Πανθόπτη Θεό να μην μας θέτει σε πειρασμό, διότι όπως μας είπε ο Κύριος, το μεν πνεύμα είναι πρόθυμο, η δε σάρκα είναι ασθενική. 8. Ας μην χαλαρώνουμε ποτέ την πίστη μας στην Ελπίδα και στη Εγγύηση της δικαιοσύνης μας και λέγοντας αυτά εννοώ τον Ιησού Χριστό, ο οποίος πήρε πάνω του τις αμαρτίες μας όταν σταυρώθηκε. Αυτός ο αναμάρτητος, Αυτός που δεν βρέθηκε δόλος στα λόγια του, Αυτός που υπέμεινε τα πάντα για χάριν μας, ώστε να μπορούμε εμείς να έχουμε ζωή σ΄ Αυτόν. Ας μιμηθούμε την υπομονή του και αν πρέπει να υποφέρουμε χάριν του ονόματός Του, ας τον δοξάσουμε. Διότι αυτό είναι το παράδειγμα που μα έδωσε, στο οποίο μάθαμε να έχουμε την πίστη μας. 9. Απευθύνομε τώρα στον καθένα από εσάς και σας καλώ να ακούτε και να υπακούετε την κλήση προς την αγιοσύνη και να επιδεικνύετε την ίδια τέλεια γενναιότητα την οποία είδατε με τα ίδια σας τα μάτια στους ευλογημένους Ιγνάτιο, Ζώσιμο και Ρούφο και όχι μόνο σ΄ αυτούς αλλά και σε πολλούς από τους συμπολίτες σας, για να μην αναφερθώ στον Παύλο και στους άλλους Αποστόλους. Να είστε απόλυτα βέβαιοι ο, τι δεν πήγε χαμένη η πορεία αυτών των ανθρώπων και ό, τι έχουν πλέον κερδίσει άξια μια θέση πλάι στον Κύριο, τους πόνους του οποίου μοιράστηκαν. Οι καρδιές τους δεν άνηκαν σ΄ αυτόν εδώ τον δικό μας κόσμο, αλλά σε Εκείνον, ο οποίος πέθανε προς χάριν μας και αναστήθηκε για μας από τον Θεό…>>
Δρ. Τάσος
Σαββίδης
Κρηνίδες
Φιλίππων, 11/04/2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου