οικίες των εργατών γης. Η περιοχή έφερε το όνομα Μπουλούστρα και αργότερα Μπουλούτσκα. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσα χρόνια έζησε στην Μπουλούστρα, αλλά το 1916, την βρίσκει στο Χρυσούπολη ( τότε Σαρι Σαπαν ). Η Βουλγαρική κατοχή την βρίσκει στη Χρυσούπολη. Το τι επακολούθησε ας αφήσουμε να μας το περιγράψει η ίδια, μέσα από την κατάθεση που έδωσε στη διεθνή επιτροπή που σχηματίστηκε στις αρχές του 1919, προκειμένου να καταγράψει τις καταστροφές από την Βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής στην Ανατολική Μακεδονία. << Είχα ένα αγόρι 24 ετών, ένα κορίτσι παντρεμένο με τον Γ. Τομπάρηκαι μια άλλη κόρη. Ο γιος μου και ο άνδρας μου εξορίστηκαν στη Βουλγαρία όπου και πέθαναν από τις στερήσεις. Την ημέρα που πήραν τον άνδρα μου στην εξορία η κόρη μου άργησε να πάει στη δουλειά. Την χτύπησαν τόσο άγρια στο σώμα με ένα μπαστούνι ώστε πέθανε ύστερα από 5 ημέρες. Έμεινα μόνη με τη μικρή μου κόρη και τα τρία μικρά μου εγγόνια που έμειναν ορφανά, συνέπεια του θανάτου της κόρης μου και του γαμπρού μου. Ένα από αυτά, ένα κοριτσάκι 15 μηνών, η Ελένη, πέθανε εξαιτίας των στερήσεων και της φτώχειας από την οποία υποφέραμε πολύ. Σαν αμοιβή της υποχρεωτικής εργασίας που κάναμε για τον Βουλγαρικό στρατό μας έδιναν μια άθλια σούπα και 100 δράμια ψωμί χειρίστης ποιότητος.>>
Νομίζω πως όσο και να προσπαθήσει
κανείς δεν μπορεί να βρεί λόγια να περιγράψει το μαρτύριο αυτής της γυναίκας.
Ας περιορισθούμε στην διήγησή της!
Δρ. Τάσος
Σαββίδης
Κρηνίδες
Φιλίππων, 07/04/2017.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου