Δυστυχώς τα στοιχεία εκείνα που ενώνουν του Πόντιους με την Αρχαία Ελλάδα είναι πολύ λίγα, στην καθημερινότητα των Ποντίων. Κυρίως έχουν να κάνουν με την Ποντιακή διάλεκτο. Είναι γνωστό πως οι Πόντιοι αρνήθηκαν να μιλήσουν τα Αλεξανδρινά Ελληνικά, θεωρώντας τα βαρβαρικά. Για την ιστορία να αναφέρουμε πως τα Αλεξανδρινά Ελληνικά ήταν μια εφεύρεση των φιλολόγων της Αλεξάνδρειας προκειμένου να καταστήσουν την Ελληνική γλώσσα και γραφή πιο προσιτή
στους Ασιάτες οι οποίοι είχαν τεράστιο πρόβλημα τόσο στο να μιλήσουν τα Ελληνικά όσο ( πολύ περισσότερο ) στο να τα γράψουν. Έτσι λοιπόν, προέκυψαν τα Αλεξανδρινά Ελληνικά που δεν ήταν τίποτα άλλο από μια υπεραπλούστευση της Ελληνικής Γλώσσας. Αυτά τα Ελληνικά οι Πόντιοι τα θεώρησαν βαρβαρικά και αρνήθηκαν να τα μιλήσουν. Αυτός είναι ο λόγος που τα σημερινά ποντιακά ομοιάζουν πάρα πολύ με τα Αρχαία Ελληνικά και κυρίως με τα Ομηρικά. Η γλώσσα που σήμερα μιλάμε στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα δύο ακόμα υπεραπλουστεύσεων. Δηλαδή μιλούμε της υπεραπλούσυευση, της υπεραπλούστευσης της υπεραπλούστευσης των Ελληνικών που μιλούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες, εκτός από τους Ποντίους! Στις μέρες μας όμως, και με τις πολύ κακές μια ανιστόρητες υπηρεσίες που προσέφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν οι χιλιάδες ποντιακοί σύλλογοι, ανά τον κόσμο, έχουν δημιουργήσει μία τελείως λανθασμένη εικόνα σχετικά με το ποιοι ήταν οι Πόντιοι και πως ζούσαν. Έχει την εντύπωση κανείς πως οι Πόντιοι μόνο με τις εκκλησίες και τα πανηγύρια ασχολιόντουσαν, όλη μέρα και κάθε μέρα, κουβαλούσαν μια εικόνα ενός Αγίου και την περιέφεραν. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι τα πράγματα. Για να καταλάβουμε καλύτερα τα πράγματα σχετικά με τους Πόντιους Θα γυρίσουμε πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω, κανείς δεν ξέρει να μας πει πόσα ακριβώς. Συγκεκριμένα θα πάμε στη γέννηση του Διός. Ο Κρόνος είχε ρίξει από την εξουσία τον πατέρα του, Κρόνο. Φοβούμενος, λοιπόν, μήπως και τα δικά του παιδιά πράξουν το ίδιο, τα παιδιά που γεννούσε η σύζυγός του Ρέα, τα κατάπινε αμέσως μετά τη γέννησή τους. Πάνω στην απόγνωσή της η Ρέα και μην αντέχοντας να βλέπει το Κρόνο να καταπίνει τα παιδιά που γεννούσε, σκέφτηκε να σώσει το τελευταίο παιδί που είχε γεννήσει, τον Δία. Πήρε λοιπόν ένα μεγάλο λίθο και τον τύλιξε με πολλά πανιά, σαν αυτά που τύλιγαν τότε τα μωρά. Με το τέχνασμα αυτό κατάφερε να σώσει τον Δία ξεγελώντας τον Κρόνο, ο οποίος αντί του παιδιού του κατάπιε μία πέτρα. Αμέσως η Ρέα κατέβηκε στη Κρήτη και έκρυψε τον μικρό Δία σε μία σπηλιά, το Ιδαίον Άνδρον. Εκεί, μια κατσίκα, η Αμάλθεια, θήλαζε το μωρό με το γάλα της. Παράλληλα η Ρέα έθεσε την αποστολή στους Κορύβαντες ( τοπικό πολεμικό φύλο ) να φυλάνε το σπήλαιο. Οι Κορύβαντες, έκαναν έναν κύκλο γύρω από την σπηλιά και άρχισαν να χορεύουν χρυπόντας δυνατά τα ακόντιά τους στις χάλκινες ασπίδες τους και ταυτόχρονα φώναζαν δυνατά. Σκοπός τους ήταν με όλον αυτόν το θόρυβο να καλύψουν τα κλάματα του μικρού Δία ώστε να μην γίνει αυτός αντιληπτός από τον πατέρα του Κρόνο. Η ιστορία είναι λίγο – πολύ γνωστή. Εκείνο όμως που δεν είναι γνωστό είναι πως τον αρχηγό τον Κορυβάντων που φύλαγαν τον Δία με χορούς και φωνές, τον έλεγαν Πύρριχο! Από τον Πύρριχο λοιπόν, μας προέκυψε ο πυρρίχιος χορός! Ο λόγος που φωνάζουν δυνατά οι Πόντιοι όταν χορεύουν είναι διότι μιμούνται τον Πύρριχο, που φώναζε και αυτός για να σκεπάζει τα κλάματα του μικρού Δια. Αυτός είναι και λόγος που ο χορός έχει αυτήν την ονομασία. Την ιστορία μας την διασώσει ο Νόννος ( συγγραφέας του 5ου μ. Χ, αιώνα ) στο τεράστιο, 48 ραψωδιών έργο του << Διονυσιακά >>. Γράφει κατά λέξει ο Νόννος : << …ΓΗΓΕΝΕΕΣ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ ΟΜΗΛΥΔΕΣ, ΩΝ ΠΟΤΕ ΄ΡΕΙΗ ΕΛ ΧΘΟΝΟΣ ΑΥΤΟΤΕΛΕΣΤΟΣ ΑΝΕΒΛΑΣΤΗΣΕ ΓΕΝΕΘΛΗ. ΟΙ ΒΡΕΦΟΣ ΑΡΤΙΛΟΧΕΥΤΟΝ ΑΕΞΙΤΟΚΩ ΠΑΡΑ ΠΕΤΡΗ ΖΗΝΑ ΦΕΡΕΣΣΑΚΕΕΣΣΙΝ ΕΜΙΤΡΩΣΑΝΤΟ ΧΟΡΕΙΑΙΣ, ΚΩΜΟΝ ΑΝΑΚΡΟΥΟΝΤΕΣ ΟΡΙΚΤΥΠΟΝ ΗΠΕΡΟΠΗΑ, ΗΕΡΑ ΒΑΚΧΕΥΟΝΤΕΣ. ΑΡΑΣΣΟΜΕΝΟΙΟ ΔΕ ΧΑΛΚΟΥ ΑΓΧΙΝΕΦΗΣ ΚΡΟΝΙΟΙΣΙΝ ΕΠΕΩΡΕΜΕΝ ΟΥΑΣΙΝ ΗΧΩ ΚΟΥΡΟΣΥΝΗΝ ΚΡΟΝΙΩΝΟΣ ΥΠΟΚΛΡΠΤΟΥΣΑ ΒΟΕΙΑΣ. ΚΑΙ ΠΡΟΜΟΣ ΗΓΕΜΟΝΕΥΕ ΧΟΡΟΠΛΕΚΕΩΝ ΚΟΡΥΒΑΝΤΩΝ ΠΥΡΡΙΧΟΣ ΙΔΑΙΟΣ ΤΕ ΣΑΚΕΣΠΑΛΟΣ, ΟΙΣ ΑΜΑ ΒΑΙΝΩΝ ΚΝΩΣΣΙΟΣ ΑΙΟΛΑ ΦΥΛΑ ΠΑΡΟΝΥΜΟΣ ΩΠΛΙΣΕ ΚΥΡΒΑΣ…>> Η απόδοση του κειμένου του Νόννου στην νεοελληνική γλώσσα έχει ως εξής: << … Γηγενείς Κορύβαντες, μια γενιά που κάποτε βλάστησε μόνη της από τη γη για χάρη της Ρέας. Αυτοί κύκλωσαν τον βράχο που έγινε του νεογέννητου Δία τροφός και με τις ασπίδες τους στα χέρια έστησαν χορό και τραγούδι παραπλανητικό, που στα βουνά αντιλαλούσε και τον αέρα μεθούσε. Καθώς χτυπούσαν τα χάλκινα όπλα τους, ο αντίλαλος ψηλά στα νέφη έφτανε και βροντολογούσε στα αυτιά του Κρόνου. Έτσι κρύβονταν το βρεφικό κλάμα του Δία κάτω από τον ήχο των ασπίδων. Οι αρχηγοί των χορευτών Κορυβάντων ήταν ο πρωτομαχητής Πύρριχος και ο Ιδαίος, που έπαιζε με τέχνη την ασπίδα του. Μαζί με αυτούς έφτασε και από τη Κνωσό ένας αρχηγός με παρόμοιο όνομα, ο Κύρβας, με στρατό λαμπρά αρματωμένο…>>
Δρ. Τάσος
Σαββίδης
Κρηνίδες
Φιλίππων, 14/06/2017.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου