Ξεκίνησε την καριέρα του ως διοικητής ενός από στρατιωτικά τάγματα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλείου Β΄
(976-1025), στην της τελευταίας εκστρατείας του εναντίον της Βουλγαρίας . Το 1014, συμμετείχε στην αποφασιστική νίκη του Βυζαντίου στην Μάχη του Κλειδίου. Το 1018 ο χρεώθηκε την εκκαθάριση των τελευταίων εναπομεινάντων κέντρων της βουλγαρικής αντίστασης. Πήρε το Σίρμιο και ονομάστηκε διοικητή του ( άρχων ), με το κύρος του που εκτείνεται πάνω από τα υποτελή της Σερβίας κρατίδιο της Ράσκας. Ο τίτλος του ήταν του στρατηγού της Σερβίας όπου μαρτυρείται σε μια σφραγίδα που αποδίδεται σε αυτόν. Ο Διογένης διατάχθηκε από τον Βασίλειο Β΄ να υποτάξει τον Σέρμορ της Σρεμ υποτελή στους βούλγαρους προκειμένου να εδραιωθεί ο βυζαντινός έλεγχος των βόρειων Βαλκανίων. Κατά συνέπεια, ο Διογένης τον κάλεσε σε συνομιλίες στις εκβολές του ποταμού Σάβα στο Δούναβη , αλλά του είχε στήσει παγίδα τον συνέλαβε και τον σκότωσε .
Περίπου το 1022 ή 1025, ο Κωνσταντίνος έγινε ο Βυζαντινός διοικητής (Στρατηγός Αυτοκράτορας ) της Βουλγαρίας. Με αυτή την ικανότητα απέκρουσε εισβολή του πατζινακικού το 1027. Κατά το ίδιο έτος, είχε αποσυρθεί νότια προς τη Θεσσαλονίκη, αλλά διατήρησε, τουλάχιστον στα χαρτιά, το ρόλο του ως διοικητής, όπως πιστοποιείται από άλλη σφραγίδα που αναφράφει : "Ανθύπατος , πατρίκιος και δούκας της Θεσσαλονίκης, η Βουλγαρία και η Σερβία". ( τα βιογραφικά στοιχεία προέρχονται από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ, ώστε να μπορεί ο καθένας να τα ελέγξει ).
Ο Κωνσταντίνος είχε παντρευτεί μία , άγνωστου ονόματος, κόρη του Βασιλείου Αργυρού, αδελφού του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού αλλά το 1029 είχε κατηγορηθεί μαζί με άλλους εξέχοντες στρατηγούς, όπως ο Ευστάθιος Δαφνομήλης , για συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα μαζί με την Θεοδώρα. Μετατέθηκε ανατολικά ως στρατηγός των Θέματος των Θρακησίων, αλλά σύντομα επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου φυλακίστηκε και αργότερα τυφλώθηκε. Η Θεοδώρα εκάρη μοναχή και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι, αλλά προφανώς συνέχισε να συνωμοτούν με τον Διογένη, ο οποίος σχεδίαζε να εκμεταλλευτεί την απουσία του Ρωμανού στην εκστρατεία στην Ανατολή (το 1032) για να αποδράσουν στα Βαλκάνια. Το σχέδιο είχε διαρρεύσει στο Ρωμανό ο Θεοφάνης, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, και οι συνωμότες συνελήφθησαν. Ο Διογένης μεταφέρθηκε στο Παλάτι των Βλαχερνών για ανάκριση από τον Ιωάννη τον ευνούχο, αλλά ο Κωνσταντίνος αυτοκτόνησε αντί να ομολογήσει με βασανιστήρια.
Ο γιος του Κωνσταντίνου ήταν ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης μετέπειτα αυτοκράτορας.
Δρ. Τάσος Σαββίδης
Κρηνίδες Φιλίππων, 24/09/2017
ΤΟ «ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ»
ΑπάντησηΔιαγραφήΚΑΙ Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΣΛΑΥΩΝ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΖΟΜΕΝΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΙΒΗΡΩΝ ΚΑΙ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Α. Τα σωζόμενα χειρόγραφα
Β. Ο Fallmerayer και η Πελοπόννησος
Γ. Πιθανές επιρροές που δέχτηκε ο Fallmerayer.
Δ. Τι αποκαλύπτει η Σύγχρονη Έρευνα
ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ
Α. ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ (από τον Ιβηριτικό Κώδικα)
Β. ΤΟΝ ΚΑΙΡΟΝ ΠΟΥ ΟΙΚΗΣΕΝ Η ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ (από τον Κουτλουμουσιανό Κώδικα)
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Α. ΤΑ ΣΩΖΟΜΕΝΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ
Το 1749 ο Ιταλός παλαιογράφος Giouseppe Pasini βρήκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Τορίνο έναν ελληνικό κώδικα γραμμένο τον 16ο αι. Στον κώδικα μεταξύ άλλων, υπάρχει ένα κείμενο με την επιγραφή «ΠΕΡΙ ΚΤΙΣΕΩΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ» που αναφέρεται στα γεγονότα 6ου – 8ου αι.
Το 1884 ο καθηγητής Σπυρίδων Λάμπρος βρήκε σε μονές του Αγίου Όρους δύο χειρόγραφα με παρόμοιο περιεχόμενο. Το πρώτο, από τη Μονή Ιβήρων («Ιβηριτικός κώδικας 329») ο Σπυρίδων Λάμπρος το δημοσίευσε στον «Νέο Ελληνομνήμονα» με τίτλο «ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ». Το δεύτερο από τη Μονή Κουτλουμουσίου (κώδικας 220) το δημοσίευσε με τίτλο «ΤΟΝ ΚΑΙΡΟΝ ΟΠΟΥ ΟΙΚΗΣΕΝ Η ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ». Αργότερα, (το 1909) ο Νικόλαος Βέης αναδημοσίευσε το κείμενο του Ιβηριτικού Κώδικα διατηρώντας τον τίτλο με τον οποίο το δημοσίευσε ο Σ. Λάμπρος.
Πρέπει να σημειώσουμε ότι στο «Collegio Greco» της Ρώμης ο κώδικας με την Εκκλησιαστική Ιστορία της Λακεδαίμονος1, αντιγράφει αυτολεξεί την παράγραφο 42 του Ιβηριτικού Κώδικα.
Απ τη μελέτη των χειρογράφων φαίνεται ότι αντιγράφουν το ίδιο πρωτόγραφο ενώ το κείμενο που παραδίδουν δεν είναι αρχαιότερο του 963 μ.Χ. αφού αναφέρεται στον «βασιλέα Νικηφόρο τον Παλαιό» (άρα είναι γνωστός στον συγγραφέα ο (νεώτερος) Νικηφόρος ο Β΄, που βασίλευσε μεταξύ 963 - 969). Ο Karl Hopf, ο Gustav Hertzberg και ο Νίκος Βέης χρονολογούν τη σύνταξη του κειμένου στον 16ο αιώνα (θεωρούν δηλαδή ότι ο συντάκτης του κώδικα του Τορίνο είναι και συγγραφεύς της διηγήσεως). Σωστότερη όμως φαίνεται η τοποθέτηση τουΧΡΟΝΙΚΟΥ στα χρόνια του Νικηφόρου Β΄Φωκά2, αφού η πόλη Δεμενά (Ιβήρων 29) στη Βορειοδυτική Σικελία (που αναφέρεται στο ΧΡΟΝΙΚΟ) έπαψε να υπάρχει στα τέλη του 10ου αιώνα.
Β. Ο FALLMERAYER ΚΑΙ Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΣΛΑΥΩΝ
Αυτό που μας παρουσιάζεις είναι μια αντιγραφή της εργασία του Γεωργίου Ιωαννίδη ( 14 Νοςμβρίου του 2009 ), που μάλλον το αντέγραψες απο τη διαδ. σελίδα Θέματα Ιστορίας.. Για την ακρίβεια είναι copy paste. Δεν καταλαβαίνω όμως αφενός γιατί δεν αναφέρεις των Γεώργιο Ιωαννίδη και αφετέρου τον λόγο που σταματάς το copy paste στο δεύτερο κεφάλαιο όπου αναφέρεται η εκμαιτάλευση του θέματος από τον Fallmerayer.
ΑπάντησηΔιαγραφή