ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ. 09 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1926. ΚΡΗΝΙΔΕΣ, ΟΙ ΓΕΩΡΓΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΣΠΕΙΡΟΥΝ ΣΙΤΑΡΙ.

Μια φωτογραφία που μας έρχεται από το παρελθόν, 91 χρόνια πριν, και μας δείχνει την καθημερινότητα. Λίγη σημασία έχει η ακριβής ημερομηνία ή αν είναι από τις Κρηνίδες ή άλλον οικισμό. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να κατανοήσουμε την καθημερινότητα των παππούδων μας, έναν αιώνα πίσω.

Πρόσφυγες, λίγα χρόνια πριν είχαν οργανωμένη τη ζωή τους, στα δικά τους νοικοκυριά σε μακρινά μέρη που τα ονόμαζαν πατρίδα. Μετά η απόλυτη καταστροφή, θάνατος παντού, φόβος, τρόμος και στο τέλος ξερίζωμα! Μόλις λίγους μήνες μετά, για μερικούς λιγότεροι από 24, σε ένα νέο τόπο, που

έπρεπε να ονομάσουν πατρίδα, η προσπάθεια να ξαναρχίσουν τη ζωή τους. Δεν είχαν τίποτα, δεν τους άνηκε τίποτα, η αξία τους ήταν ένα μεγάλο τίποτα. Μια λέξη κοινή… ΤΙΠΟΤΑ!  Είναι αρχές Οκτωβρίου του 1926, για τους Θρακιώτες 14 χρόνια μετά την έλευσή τους, για τους Πόντιους ούτε δύο! Έχει βρέξει, όλοι είναι γεωργοί, η Γαία είναι η μόνη που δεν τους απαρνήθηκε. Είναι η μόνη που δεν τους είπε <<Τουρκόσπορους>>, <<Καυκάσιους>> ή << Βούλγαρους>>. Η θεά Γαία, ακριβώς επειδή είναι θεά, δεν ξεχνά. Δεν ξέχασε και τότε, θυμήθηκε πως ήταν και αυτοί Έλληνες, και έπρεπε να τους θρέψει. Ήταν όλοι γεωργοί και μετά τα πρωτοβρόχια, μιας και είχε μαλακώσει το χώμα, έπρεπε να ετοιμάσουν τα χωράφια τους για να τα σπείρουν σιτάρι, λίγες ημέρες αργότερα. Μετά θα πάγωνε η γη και δεν θα δουλευόταν. Η Γαία τους προσέφερε το σώμα της και αυτοί δεν το απαρνήθηκαν. Καλλιέργησαν τη γη, τάισαν τα παιδιά τους, έκαναν και άλλα. Έκτισαν καινούργια σπίτια, έστησαν νοικοκυριά, δημιούργησαν οι ίδιοι τη νέα τους πατρίδα. Όσο κοιτούσα αυτή τη φωτογραφία, τόσο ένα στοιχείο τους με εντυπωσίαζε όλο και περισσότερο. Μεγεθύνετε αυτή τη φωτογραφία και θα δείτε, αν παρατηρήσετε προσεκτικά, πως αυτοί οι άνθρωποι χαμογελούν! Αλήθεια, πόση δύναμη έπρεπε να έχει κανείς για να χαράξει στα χείλη του ένα χαμόγελο;