ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ. 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1963. ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΣΤΙΣ ΚΡΗΝΙΔΕΣ ΑΠΟΤΡΕΠΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΔΑΜΑΛΑΣ!

Σαν σήμερα στους Φιλίππους, 27 Φεβρουαρίου του 1963. Το παρακράτος είναι σε πλήρη επιστράτευση και επαγρύπνηση. Οι κομμουνιστές έχουν  μυστική συνέλευση στις Κρηνίδες και προετοιμάζουν κομμουνιστική επανάσταση! Ο, τι θα διαβάσετε παρακάτω είναι μαρτυρία ( αφήγηση προς εμένα προσωπικά ) του ίδιου του αρχηγού του παρακράτους στην περιοχή των Φιλίππων ( οι χαρακτηρισμοί, παρακράτος κλπ, είναι του ιδίου )… ο χειμώνας του 1962 – 1963 ήταν από τους πιο βαρείς των τελευταίων 100 ετών στους Φιλίππους. Χιονοπτώσεις που ξεπερνούσαν το μισό μέτρο και θερμοκρασίες αρκετών βαθμών υπό του μηδενός ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του. Ο Κ.  αφηγείται : << Μάθαμε πως οι κομμουνιστές είχαν μαζευτεί στον αχυρώνα του Μ. Αμέσως μάζεψα όσους μπορούσα,
πήραμε τα όπλα μας και πήγαμε στον αχυρώνα. Πράγματι υπήρχε φως. Ακροβολιστήκαμε και περιμέναμε τους κομμουνιστές να τελειώσουν την συνέλευσή τους και να βγουν έξω. Η εντολή που είχαμε ήταν μα πυροβολήσουμε! Όμως η ώρα περνούσε, το φως συνέχιζε να ανάβει στον αχυρώνα και κανείς δεν έβγαινε από αυτόν. Το κρύο ήταν τσουκτερό,  ένιωσα τα παραλύω από το κρύο. Περιμέναμε τους κομμουνιστές ώρες ολόκληρες μέσα στο κρύο αλλά αυτοί δεν έβγαιναν. Δεν άντεχα άλλο, θα πέθαινα από το κρύο, όπως και οι άλλοι! Είπα αει στο διάολο και οι κομμουνιστές και οι εθνικόφρονες! Είπα στους άλλους να κατεβάσουν τα όπλα και να μην πυροβολήσουν κανέναν. Σηκώθηκα, πήγα στην πόρτα του σπιτιού, που ήταν δίπλα στον αχυρώνα και χτύπησα την πόρτα, ήταν χαράματα! Μου άνοιξε η γυναίκα του Μ  και μόλις με είδε ταράχτηκε! Με ρώτησε αν έγινε κάτι, αλλά κατάλαβα πως αυτό που ήθελε να ρωτήσει ήταν αν ξαναπήγαινε εξορία ο άνδρας της! Της είπα να μην φοβάται, δεν θέλαμε τίποτα απολύτως από τον άνδρα της, μόνο – αν ήθελε- να μας έκανε από ένα τσάι να πιούμε ( της είπα ψέματα πως πήγαμε για κυνήγι, κολλήσαμε στα χιόνια και αργήσαμε να κατέβουμε από το βουνό ). Η γυναικούλα αμέσως έβαλε να βράσει νερό να μας κάνει τσάι. Σε λίγο φάνηκε και ο Μ. είχε βγει μόνος του από τον αχυρώνα, έδειχνε κουρασμένος και μουρμούριζε σαν να έβριζε! – τι έχεις και μιλάς μόνος σου και βρίζεις, τον ρώτησα. – αυτή η αγελάδα με ψόφησε, όλο το βράδυ μου πήρε να την ξεγεννήσω…>>!!!

Δρ. Τάσος Σαββίδης

Κρηνίδες Φιλίππων, 25/02/2018