ΚΡΗΝΙΔΕΣ 1948. ΚΙ ΟΜΩΣ…, ΠΕΡΑΣΑΝ 70 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ!

  Μια ολόκληρη ζωή! Όταν κοιτάζεις παλιές φωτογραφίες είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο προσπερνάς τις δεκαετίες! Άνθρωποι γεννήθηκαν, άλλοι πέθαναν, κάποιοι ήταν νέοι και γέρασαν! Σίγουρα η μητέρα μας μαζί με τη ζωή μας έκανε δώρο και τον θάνατο. Το να φοβάται κανείς τον θάνατο είναι το ίδιο παράλογο όσο και να φοβάται τη ζωή! Είναι τόσο παράλογο, όσο ένα νεαρό ζευγάρι να μην κάνει παιδιά διότι αυτά κάποια μέρα θα πεθάνουν. Τουλάχιστον εμένα αυτές οι σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό όταν βλέπω παλιές φωτογραφίες. Αυτά όσον αφορά τους ανθρώπους που απεικονίζονται σ’ αυτές. Μπορεί κανείς να δει πολλά περισσότερα σε μια παλιά φωτογραφία. Πρώτα από όλα τα σπίτια και τα τοπία που φαίνονται. Κυρίως ως φόντο, καθώς δεν ήταν τόσο συχνό και εύκολο, τότε, να βγαίνει κανείς φωτογραφία, δύσκολα «σπαταλούσε» την ευκαιρία αυτή για να βγάλει τοπία ή κτήρια! Η φωτογραφία που δημοσιεύουμε σήμερα είναι μια φωτογραφία λίγο οικογενειακή και λίγο της γειτονιάς. Μας ταξιδεύει 70 ολόκληρα χρόνια πίσω και μας την έστειλε η κ. Συμβούλα Πιπερίδού ( τότε Παπαδοπούλου ).  Στη φωτογραφία η κ. Συμβούλα είναι το μικρό κοριτσάκι που κράτα στα χέρια της η μαμά της, η Μαγδάλα Παπαδοπούλου. Το 1948, η κ. Συμβούλα Παπαδοπούλου ήταν μόλις ενός έτους! Δίπλα της, η άλλη νεαρή γυναίκα, είναι η Αρσονιάδου Ελένη και επειδή κανείς σχεδόν δεν θα καταλάβει ποια ακριβώς είναι, θα μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω τα ψευδώνυμα τους ( τα οποία άλλωστε κρύβουν αλήθειες, χαρακτηριστικά και άλλα πολλά). Η Ελένη Αρσονιάδου ήταν γνωστή ως « Γκουρού Ελεν» που από  την τουρκική γλώσσα θα μπορούσε να μεταφραστεί ως « η πολύ αδύνατη Ελένη». Αρσονιάδου δεν ήταν το πατρικό της αλλά του συζύγου της, ο οποίος με την σειρά του, ήταν γνωστός ως « Ινγκιλις». Αυτό είναι πιο εύκολο να μεταφραστεί καθώς πρόκειται για το English και κρύβει πολύ μεγάλη ιστορία πίσω του. Ο παππούς Αρσονιάδης ήταν οικότροφος σε Αγγλικό ίδρυμα και αυτός ήταν ο λόγος που τον έλεγαν Ινγκιλις, δηλαδή, Άγγλο! Κατά παρόμοιο τρόπο είναι ο Φρανγκσιζ ( σε Γαλλικό ίδρυμα ) και ο « Αμερικάνος» σε Αμερικανικό.  Κατά πόσο αυτά τα ιδρύματα είχαν αγνές προθέσεις και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, είναι μία πολύ μεγάλη συζήτηση. Το « εμπόριο παιδιών» και οι παράνομες τεκνοθεσίες ήταν μία από τις ασχολίες τους και πηγή πλούτου τους! Το πώς έπαιρναν τα παιδιά ( συνήθως ήταν ορφανά ) είναι μία ακόμα πηγή μεγάλων συζητήσεων. Από τον δικό μου παππού, τον Αθανάσιο Σαββίδη ( ήταν οικότροφος σε Γαλλικό ίδρυμα»  γνωρίζω πως η μητέρα του ( Συμέλα Σαββίδου ) δεν μπορούσε να τον πάρει πίσω και έτσι, στην ανταλλαγή το 1924 χρειάστηκε να τον απαγάγει! Νομίζω πως ήταν χρήσιμη αυτή η «παρένθεση» για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτά που λέμε και συνεχίζουμε με την φωτογραφία. Τα τρία υπόλοιπα παιδιά είναι της Ελένης Αρσονιάδου και είναι ο Λευτέρης ( είχε παλαιότερα το snack bar  στο σημείο που τώρα είναι ο Ηλίας του Βαούη ), ο Γιάννης ( πάρα πολλά χρόνια στη Γερμανία ) και η Ανάστα η οποία δεν ζει στις Κρηνίδες εδώ και πάρα πολλά χρόνια και δεν γνωρίζω περισσότερα στοιχεία για την μετέπειτα ζωή τους.

Τάσος Σαββίδης

Κρηνίδες Φιλίππων, 30/12/2018