ΤΟ ΔΟΞΑΤΟ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Η ΠΕΤΡΟΧΤΙΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ. 1936 – 2018.

       

Είναι από τις λίγες αλλαγές που έγιναν στο Δοξάτο, η οποία δεν οφείλεται σε κάποια καταστροφή από τους Βούλγαρους! Τρείς φορές έκαψαν τον οικισμό οι Βούλγαροι, εκτελέσεις, ταπεινώσεις, από όλα είχε το πρόγραμμα ή το μενού, αν προτιμάτε αυτή την έκφραση. Συνέπεια όλων των παραπάνω είναι πως όταν ανακαλύψουμε μια σημαντική αλλαγή που έγινε τα τελευταία 100 χρόνια στην κωμόπολη, κατ’  ευθείαν το μυαλό μας να πηγαίνει στους Βούλγαρους! Αυτή τη φορά δεν είναι έτσι. Στη φωτογραφία του 1936 παρατηρούμε μια ομάδα νεαρών ανδρών να κάθονται πάνω σε ένα μικρό πετρόχτιστο γεφύρι. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε την ακριβή τοποθεσία του γεφυριού, καθώς από πίσω τους, υπάρχει το δημοτικό σχολείο του Δοξάτου. Άρα το ένα βασικό πρόβλημα, που θα μπορούσαμε να έχουμε, έχει λυθεί πριν καν, καλά καλά , υπάρξει. Το γεφύρι δεν υπάρχει σήμερα και το δεύτερο πρόβλημα που συναντάμε είναι το ερώτημα « τι απέγινε, γιατί καταστράφηκε»! το γεφύρι χρίστηκε μάλλον στα μέσα του 19^ου αιώνα και ο λόγος που χτίστηκε ήταν ένας χείμαρρος που διέσχιζε το Δοξάτο, μπροστά από το σημερινό δημοτικό σχολείο. Η αναζήτηση χώρου επέκτασης του οικισμού, ανάγκασε τη διοίκηση να αποφασίσει το σκέπασμα του μικρού χειμάρρου. Ας προσέξουμε μία  μικρή λεπτομέρεια, δεν αποφάσισαν να το μπαζώσουν, αλλά να το σκεπάσουν! Έτσι λοιπόν, τοποθέτησαν αγωγούς κατά μήκος του χειμάρρου και ακολούθως σκέπασαν το υπόλοιπο τμήμα του χειμάρρου, ώστε να έχουμε την εικόνα που βλέπουμε στη δεύτερη φωτογραφία, που είναι τραβηγμένη μόλις πρίν από λίγες ημέρες! Πάνω από το χείμαρρο, σήμερα, περνά ο δρόμος που σε βγάζει από το Δοξάτο στην εθνική οδό Καβάλλας – Δράμας, ενώ οι αγωγοί, στη θέση του χειμάρρου, φαντάζομαι, οδηγούν στο μεγάλο ρέμα του Δοξάτου, το «τσάι» που λένε οι ντόπιοι και σημαίνει στα τουρκικά, αυτό ακριβώς, μικρό ποτάμι.

Δρ. Τάσος Σαββίδης

Κρηνίδες Φιλίππων, 19.09.2018