ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ. 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944. ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ Ε.Α.Μ ΣΤΙΣ ΚΡΗΝΙΔΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ ΧΗΡΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΕΙΔΗ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΕΝΑ ΒΟΥΒΑΛΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΣΣΙΤΙΑ. Η ΠΟΙΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΙ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΠΩΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΡΗΣ ΧΗΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ.

   21 Σεπτεμβρίου του 1944. Η Ανατολική Μακεδονία ( και όχι μόνο ) είναι υπό την εξουσία του Ε.Α.Μ., καθώς οι Βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής έχουν εγκαταλείψει τα Ελληνικά εδάφη, μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα. Στις Κρηνίδες η διοίκηση του Ε.Α.Μ. στήνει συσσίτια καθώς η πείνα θερίζει τον κόσμο. Τα συσσίτια γίνονται από κατασχέσεις ζώων των ίδιων των κατοίκων, όσων μία επιτροπή θεωρούσε πως <<περίσσευαν>>.  Ένας άνδρας από μια τέτοια επιτροπή, ο << Μ >>, πήγε να κατασχέσει τι βουβάλι μια νεαρής χήρας με δύο ορφανά παιδιά. Η νεαρή χήρα και η πεθερά της αρνήθηκαν να δώσουν το βουβάλι, και έτσι οι δύο γυναίκες οδηγήθηκαν στο λαϊκό δικαστήριο το οποίο, υπό την προεδρία του << Τ >>,  επέβαλε την ποινή του θανάτου στις δύο γυναίκες. Η ποινή δεν εκτελέστηκε όταν ένας από τους πιο γνωστούς κομμουνιστές των Κρηνίδων, ο << Π >>,  ενημέρωσε τη διοίκηση του Ε.Α.Μ., πως ο πατέρας της νεαρής γυναίκας ήταν αριστερός, όπως και ο σύζυγός της που είχε σκοτωθεί στο Αλβανικό μέτωπο. Η νεαρή χήρα ονομάζονταν Αναστασία Σαββίδου και η πεθερά της Συμέλα Σαββίδου.  Από τους 155 άνδρες που έφυγαν για το Αλβανικό μέτωπο, μόνο ο άνδρας της δεν είχε επιστρέψει, ο Αθανάσιος Σαββίδης. Το 1940, που είδε για τελευταία φορά τον άνδρα της, η νεαρή γυναίκα, ήταν μόλις 21 ετών, ενώ όταν κατάλαβαν πως είχε σκοτωθεί ( το πτώμα του Αθανασίου Σαββίδη δεν βρέθηκε ποτέ ) ο σύζυγός της, 22. Έτσι,  η νεαρή μητέρα και η πεθερά της έμειναν μόνες μέσα στη κατοχή να μεγαλώσουν τα δύο παιδιά που είχε αφήσει πίσω του ο Αθανάσιος Σαββίδης. Το 1940, όταν έφυγε για το μέτωπο, ο μεγάλος, ο Σάββας, ήταν 2,5 ετών και ο μικρός, ο Ιωακείμ, 1,5! Οι δύο γυναίκες κατάφεραν, με την συνδρομή του πατέρα της νεαρής μάνας, να επιβιώσουν τόσο οι ίδιες, όσο και τα μωρά, κατά τη διάρκεια της Βουλγαρικής κατοχής ( δίνω τα πλήρη ονόματα της οικογένειας, ενώ συνήθως γράφω τα αρχικά τους, καθώς πρόκειται για τη γιαγιά και την προγιαγιά μου, οπότε άδεια πήρα απ΄ ευθείας από τον εαυτό μου ). Τώρα πλέον οι Βούλγαροι είχαν φύγει και το μέλλον έμοιαζε πολύ καλύτερο. Η κόλαση που είχαν ζήσει είχε τελειώσει. Το Ε.Α.Μ. ήταν αυτό που πήρε την διοίκηση πλέον και αμέσως έκανε δύο απλά, αλλά επιβεβλημένα πράγματα. Α) Άνοιξε και πάλι τα σχολεία. Β). Οργάνωσες συσσίτια, καθώς ο κόσμος υπέφερε από έλλειψη τροφής. Τα συσσίτια  προέρχονταν από φυτά και ζώα που είχαν προηγουμένως κατασχέσει από τους ίδιους τους χωρικούς. Μια επιτροπή εξέταζε ποιοι και τι μπορούσαν να προσφέρουν. Αποφάσισε λοιπόν, να κατασχέσουν και το βουβάλι της νεαρής χήρας. Όταν ο <<Μ>>, πήγε να πάρει το βουβάλι, ανακοινώνοντας σε μάνα και πεθερά την απόφαση της επιτροπής, οι γυναίκες αντέδρασαν και δεν τον επέτρεψαν να πάρει το ζώο. Μάλιστα, στην προσπάθειά του, ο <<Μ>>, να πάρει το βουβάλι, κλώτσησε την νεαρή χήρα. Τελικά οι δύο γυναίκες οδηγήθηκαν το λαϊκό δικαστήριο στο οποίο προέδρευε ο << Τ >>. Στην απολογία τους, οι δύο γυναίκες είπαν πως είχαν απόλυτη ανάγκη το βουβάλι για την επιβίωση, τόσο των ιδίων, όσο και των δύο μικρών παιδιών τους. Το λαϊκό δικαστήριο δεν πήρε υπ΄ όψιν του τις δικαιολογίες των δύο γυναικών και τις καταδίκασε σε θάνατο. Ακούγοντας τις ποινές τους, οι δύο γυναίκες, σηκώθηκαν και είπαν προς το δικαστήριο, ο, τι ήταν προτιμότερο να σκοτώσουν άμεσα τις ίδιες και τα δύο μικρά παιδιά τους, παρά να τους πάρουν το ζώο εργασίας, και να τους οδηγήσουν, με τον τρόπο αυτό, σε έναν αργό θάνατο από την πείνα. Αμέσως μετά το τέλος της δίκης, ένας από τους πιο γνωστούς κομμουνιστές των Κρηνίδων, βρήκε τα άτομα που αποτελούσαν τη διοίκηση του Ε.Α.Μ. στις Κρηνίδες και τους εξήγησε πως η νεαρή χήρα ήταν η κόρη του Πέτρου Ιωσηφίδη, ενός από τους παλαιότερους αριστερούς των Κρηνίδων, ο οποίος μαζί με άλλους αριστερούς είχαν δημιουργήσει το 1926, τον πρώτο ( άτυπο ) γεωργικό συνεταιρισμό των Κρηνίδων με την  επωνυμία << Ελπίδα>>.  Μάλιστα, η φράση με την οποία ξεκίνησε να μιλά ο <<Π>>, στην διοίκηση του Ε.Α.Μ., είναι γνωστή :  << ξέρετε ποια είναι αυτή που πάτε να σκοτώσετε ρε; >> . Τους ενημέρωσε πως και ο σύζυγος της ήταν αριστερός και ένας από αυτούς που προσπαθούσαν να φτιάξουν κομματική οργάνωση του Κ.Κ.Ε. στις Κρηνίδες πριν από τον πόλεμο. Στο άκουσμα αυτών των στοιχείων, η διοίκηση του Ε.Α.Μ., πάγωσε! Πέρασαν 1-2 λεπτά απόλυτης σιωπής, προσπαθούσαν να καταλάβουν σε τι μεγάλο ατόπημα είχαν πέσει. Τελικά η εκτέλεση της ποινής ανεστάλη, ζήτησαν συγγνώμη από τις δύο γυναίκες και τις επέστρεψαν το βουβάλι. Εγώ, ως απόγονος των δύο γυναικών, επιτρέψτε μου να έχω δύο απορίες  και να τις γράψω σ΄ αυτήν την στήλη. Α). Ο <<Τ>>, ο πρόεδρος του λαϊκού δικαστηρίου ήταν  από τις Κρηνίδες. Ήξερε όλα όσα είπε ο << Π >>. Μάλιστα, ήταν και στην ομάδα εκείνη στην οποία συμμετείχε και ο πατέρας της νεαρής χήρας, ο Πέτρος Ιωσηφίδης, η οποία έφτιαξε το πρώτο γεωργικό συναιτερισμό των Κρηνίδων. Η δε, κόρη του, ήταν αχώριστες φίλες με την νεαρή χήρα, από παιδιά ( συνέχισαν να είναι ( έγιναν και κουμπάρες πολύ αργότερα ) μέχρι το τέλος της ζωή τους, πριν από  λίγα χρόνια. Πως είναι δυνατόν να τα ξέχασε όλα αυτά και να καταδίκασε τις δύο γυναίκες σε θάνατο; Β) Αν οι δύο γυναίκες δεν προέρχονταν από αριστερές οικογένειες, θα τις σκότωναν; Τέλος να πω πως ο <<Τ>> ήταν θείος ενός πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος έβαλε ( και αυτός ) το δικό του λιθαράκι στην καταστροφή της χώρας και της είσοδό της σ΄ αυτήν την αήδητη οικονομική κρίση που ζούμε. Ακόμη, για την ιστορία να πώ, πως τα δύο μικρά παιδιά μεγαλώνοντας έλαβαν μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα, μέσα από τις τάξεις του Π.Α.Κ., Μονάχου.

Δρ. Τάσος Σαββίδης

Κρηνίδες Φιλίππων, 20/09/2017.