ΟΙ ΚΡΗΝΙΔΕΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. 1979 – 2018. ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΚΡΗΝΙΔΩΝ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΕΛΕΚΑΝΙΔΗ.

       

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια υπήρχε ακόμη το πάρκο Κρηνίδων, στο σημείο ακριβώς που βρίσκεται σήμερα η πλατεία Πελεκανίδη. Χώρος παιχνιδιού για τα μικρά παιδιά, χώρος των πρώτων ραντεβού για τα μεγαλύτερα, αλλά και χώρος συναντήσεων για τους μεγαλύτερους. όπως ακριβώς και στη φωτογραφία του 1979, όπου τρεις νέοι άνδρες αποφάσισαν να βγάλουν μία αναμνηστική φωτογραφία. Ο λόγος που επέλεξα αυτή τη φωτογραφία δεν είναι για να δείξω πως ήταν το πάρκο Κρηνίδων. Αυτό το  γνωρίζουν οι περισσότεροι, εκτός από τα μικρά παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί όταν μετατράπηκε σε πλατεία Πελεκανίδη. Είναι ακριβώς αυτή η παρέα των τριών ανδρών που δείχνει ακριβώς πως λειτουργούσε το πάρκο. Πιο δίπλα μπορεί να έβλεπες μικρά παιδιά να παίζουν ή μια παρέα γυναικών. Η αλήθεια είναι πως λίγα χρόνια πριν τη χαλάσουν, έπαψε να παίζει το ρόλο που αρχικά είχε! Εγώ, για παράδειγμα, που είμαι 43 ετών, δεν θυμάμαι το πάρκο με όλες αυτές τις εικόνες που περιέγραψα παραπάνω. Απλά μεταφέρω τις εικόνες που μου περιέγραψαν οι μεγαλύτεροι. Όχι πως εμείς δεν παίζαμε εκεί, ή δεν είχαμε δώσει κάποια ραντεβού στα χρόνια του γυμνασίου ή του λυκείου, αλλά υπήρχαν και άλλοι χώροι να γίνουν αυτά πιο κατάλληλοι. Άλλωστε οι σχέσεις εφήβων στην δική μας εποχή δεν ήταν κάτι που έπρεπε να μείνει κρυφό! Πολύς λόγος είχε γίνει όταν χάλασαν το πάρκο και κατασκεύασαν στη θέση του την πλατεία Πελεκανίδη. Ποιο από τα δύο ήταν καλύτερο, ήταν το ερώτημα και εννοούσαν πιο όμορφο όχι όμως και πιο χρηστικό! Αναμφίβολα η πλατεία είναι πιο χρηστική από ό, τι το πάρκο που στην πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου. Η ομορφιά είναι κάτι υποκειμενικό, αλλά το γεγονός πως σήμερα γίνονται τόσες εκδηλώσεις στην πλατεία, απαντά στο παραπάνω ερώτημα με τον καλύτερο τρόπο. Φυσικά, οι Κρηνίδες έπρεπε να έχουν μία κεντρική πλατεία, δεν ήταν δυνατόν να συνεχιστεί μία κατάσταση σαν αυτή που προϋπήρχε. Αν μπορούσε να επιλεγεί άλλος χώρος, είναι ένα άλλο ερώτημα. Γεγονός είναι πάντως πως ο κόσμος αγάπησε το πάρκο. Θυμάμαι πόσο έντονη ήταν η συγκίνηση όταν δώσαμε μία συναυλία με την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Φιλίππων, λίγες μέρες πριν αρχίσουν τα έργα. Μετά τη συναυλία έγινε κάτι που με συγκλόνισε και με συγκλονίζει μέχρι σήμερα, όποτε το φέρνω στο μυαλό μου. Καθ΄ όλη την διάρκεια της συναυλίας ο Γιώτης Γερμανίδης ( μαθηματικός και ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου «Φιλίππειον» ) έβγαζε φωτογραφίες. Τον πλησίασα και του είπα να πάμε για έναν καφέ και μου απάντησε: « θα βγάλω μερικές φωτογραφίες ακόμα Τάσο, εδώ μεγάλωσα, εδώ έπαιξα, εδώ είναι όλες οι παιδικές μου αναμνήσεις», βούρκωσε και συνέχισε να φωτογραφίζει! Επειδή πολλοί θα ρωτήσουν ποιοι είναι οι τρείς νέοι άνδρες της φωτογραφίες και θα κάνουν υποθέσεις, θα τους κατονομάσω. Ο ψηλός είναι ο Ιωακείμ Σαββίδης, πατέρας του συγγραφέα του άρθρου. Ο άνδρας με το μουστάκι είναι ο Γιώτης Σεπετσίδης. Ο τρίτος έμεινε για πάντα νέος στις αναμνήσεις μας, δεν πρόλαβε να γεράσει! Είναι ο Γιώργος Κακιρτάκ.

Δρ. Τάσος Σαββίδης

Κρηνίδες Φιλίππων, 02/10/2018