Πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξουν μέσα σε 50 χρόνια! Μισός αιώνας είναι
μία ολόκληρη ζωή. Αυτοί που ήταν παιδιά, μεγάλωσαν και αυτοί που ήταν μεγάλοι είτε
πέθαναν, είτε είναι βαθιά γηρατειά! Όμως, έτσι είναι η ζωή, αυτή είναι η άγρια
ομορφιά της. Διότι η φύση δεν κοιτάζει άτομα, φροντίζει για το σύνολο. Δεν θα μπορούσε να κάνει εξαίρεση και
στα παιδιά, που έγιναν μεγάλοι, του σημερινού άρθρου. Πρόκειται για τις Κρηνίδες,
δύο φωτογραφίες που απέχουν 50 χρόνια μεταξύ τους, και ένα πρόσωπο που είναι
κοινό. Στην πρώτη, μικρό κοριτσάκι, στη δεύτερη γιαγιά με το εγγόνι της. Τα παιδιά στην πρώτη φωτογραφία είναι
αδέλφια, η Δάφνη και ο Πέτρος Θεοδωρίδης. Το σπίτι, που στη φωτογραφία είναι
γιαπί, είναι το αυτό που υπάρχει και
σήμερα, αριστερά μετά τη γέφυρα του δρόμου που οδηγεί στα νεκροταφεία. Δίπλα
στα παλιά ΚΕΠ, ή στο κατάστημα «Χαρά» , τώρα. Το κοριτσάκι, έφηβη τότε,
γεννημένη το
1954, ήταν μία από τις πιο όμορφες κοπέλες της εποχής. Λίγο μετά
τη φωτογραφία, ακολούθησε τους γονείς της στην Γερμανία, όπου λίγο αργότερα
παντρεύτηκε και απέκτησε ένα όμορφο κοριτσάκι. Επέστρεψαν στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας
του 1970.Το κοριτσάκι μεγάλωσε, έκανε δικιά της οικογένεια και έτσι η Δάφνη
Θεοδωρίδου, που τώρα λέγεται Αντωνιάδου, έγινε γιαγιά! Αυτή είναι η ζωή, έτσι
θα προχωρήσουμε όλοι μας. Οι τυχεροί δηλαδή, διότι υπάρχουν και αρκετοί που έφυγαν
νωρίς και δεν είχαν την ευτυχία να μεγαλώσουν, όμορφα και φυσιολογικά. Από
καιρό ήθελα να κάνω αυτό το άρθρο, με τα χρόνια που περνούν τόσο όμορφα και
τόσο γρήγορα. Βρήκα λοιπόν αυτές τις φωτογραφίες στον οικογενειακό μας αρχείο,
και μιας και η Δάφνη είναι η θεία μου, δεν χρειάζεται καν να ζητήσω άδεια
δημοσίευσης. Άλλωστε και η ίδια έκανε παράπονο στη μάνα μου: « εμένα σε καμιά
από τις παλιές φωτογραφίες δεν με είδα». Ε, σε είδες τώρα!
Τάσος
Σαββίδης
Κρηνίδες
Φιλίππων, 05/02/2019
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου