Είναι φορές που νιώθεις αδύναμος να γράψεις έστω και μία λέξη διότι η αξία της αναφοράς σου είναι τόσο μεγάλη ώστε μόνο να αδικήσουν μπορούν οι λέξεις. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι και ο παπα Παύλος. Και χρησιμοποιώ ενεστώτα χρόνο διότι μου είναι αδύνατο να δεχτώ πως ένας τέτοιος άνθρωπος είναι δυνατόν να λείπει. Όχι λοιπόν, ο παπα Παύλος δεν μας λείπει! Δεν μας λείπει διότι είναι πάντα στις σκέψεις μας, πάντα στην καρδιά μας. Όποτε χρησιμοποιήσει κανείς τη λέξη "αγάπη" τότε στο μυαλό του σχηματίζεται η εικόνα του. Αυτός ο άνθρωπος μας έδωσε τόση αγάπη που όσο και αν την μοιράσουμε πάλι θα μας περισσέψει! Διότι, η αγάπη για τον συνάνθρωπο δεν δίνεται αλλά δανείζεται. Κάποιος σου δίνει την αγάπη του μέχρι εσύ να την δώσεις με τη σειρά σου σε κάποιον άλλον. Νομίζω πως αυτό ήθελε να περάσει σε όλους μας ο παπα Παύλος. Ωραίος άνθρωπος, άριστος ιερέας, τέλειος πατέρας. Υποδειγματικός σύζυγος, εκεί που ο έρωτας ή αν θέλετε, η πραγματική αγάπη, θέλει αρετή και τόλμη ( μιας και την παπαδιά την έκλεψε,,,). Σεβασμός στο πρόσωπό του που ήταν και αυτός δανικός διότι όσο και αν τον σεβόσουν ήταν λίγοτερος από αυτόν που σου είχε δώσει πρώτος αυτός. Τι κρατάμε από όλα αυτά; ΟΛΑ!!! Στο παπα Παύλο δεν χαρίζουμε τίποτα! Θα κουβαλήσουμε πάνω μας ( ή θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε ) όλα όσα μας έδωσε. Άλλωστε αυτό θα ήθελε και ο ίδιος, αυτό που και ο ίδιος μας έδωσε..., από ότι είχε, όχι ένα κομμάτι, αλλά ΌΛΟ!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου