ΦΙΛΙΠΠΟΙ, ΟΙ ΑΔΗΩΤΟΙ ΕΠΙΔΕΥΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΤΙΝΟΣ ΛΟΥΘΗΡΟΣ.

Τις τελευταίες εβδομάδες πολλά ακούγονται για κάποιες  <<τυχαίες>> τακτοποιήσεις  σε υπηρεσίες του δήμου Καβάλας και όχι μόνο, προέδρων δημοτικών κοινοτήτων, δημοτικών και κοινοτικών συμβούλων κ.ο.κ. Ας θυμηθούμε όλοι μας ένα από τα βασικότερα επιχειρήματα των εθελόδουλων εκείνων συντοπιτών μας που ήταν υπέρ της προσάρτησης στο Νέο δήμο Καβάλας. Έλεγαν λοιπόν, πως στον νέο και μεγάλο δήμο δεν θα υπάρχουν τα
φαινόμενα εκείνα του να βολεύουμε τα δικά μας παιδιά. Ευτυχώς ήταν πολύ λίγοι οι υποστηρικτές της προσάρτησης και έτσι τώρα που όλοι μας θαυμάζουμε τα έργα και τις ημέρες του νέου δήμου, ελάχιστοι είναι εκείνοι που ντρέπονται για τις τότε επιλογές τους. Βέβαια αυτοί που βολεύονται μεταξύ τους έχουν το ισχυρό επιχείρημα πως είναι νόμιμο να κατέχει ένας αιρετός σε δήμο μια θέση δημοτικού υπαλλήλου. Ότι νόμιμο και ηθικό δηλαδή, όπως έλεγε και ο Βουλγαράκης! Εκτός από τον Βουλγαράκη το επιχείρημα αυτό μου θύμισε και κάποια λόγια του Μαρτίνου Λουθήρου που ακριβώς μας δείχνουν, έστω και ετεροχρονισμένα, τις σχέσεις της Καβάλας με τους Φιλίππους ή για να είμαι ακόμη σαφέστερος τις σχέσεις των επίδοξων εκείνων πολιτικών  ( και όχι πολιτών ) της Καβάλας  που ως κατακτητές συνάντησαν του επίδοξους εκείνους πολιτικούς ( και όχι πολίτες ) που με τη σειρά τους ως πρόθυμοι υποτακτικοί τους καλωσόρισαν στους Φιλίππους.

            Ας δούμε λοιπόν τι ακριβώς μας λέει για τις σχέσεις αυτές ο Μαρτίνος Λούθηρος στο σημείο εκείνο που τόσο ωραία παρασταίνει την αρχομανία σαν στοιχείο της τάσης του πολιτισμού.

            << Οι ειδωλολάτρες μπόρεσαν να συμπεράνουν με τη λογική τους πως ο τοκογλύφος είναι τέσσερις φορές κλέφτης και φονιάς. Εμείς όμως, οι χριστιανοί, τιμάμε  τους τοκογλύφους τόσο πολύ, που σχεδόν τους προσκυνάμε διότι έχουν χρήματα… Όποιος ληστεύει, κλέβει και τρώει την τροφή του αλλουνού, κάνει εξίσου μεγάλο φόνο με τον φόνο που κάνεις εκείνος που προκαλεί τον θάνατο από την πείνα ή από την ολοκληρωτική καταστροφή ενός άλλου. Αυτό όμως κάνει ο τοκογλύφος, κι ωστόσο κάθεται σίγουρα στην πολυθρόνα του, ενώ θα ήταν πιο δίκαιο να κρέμεται στη κρεμάλα και να τον τρώνε τόσα κοράκια  όσα  φλουριά είχε κλέψει. Αν ήταν δυνατό να έχει πάνω του τόσο κρέας ώστε τα κοράκια να μπορέσουν να πάρουν το καθένα από ένα κομμάτι! ( αυτό θυμίζει αρκετά και τη σχέση της Ελλάδος, σήμερα, με τους δανειστές της! ). Στο μεταξύ κρεμάνε τους μικρούς κλέφτες…Οι μικροί κλέφτες είναι κλεισμένοι στις φυλακές, ενώ οι μεγάλοι γυρνάνε και φαντάζουν μέσα στο χρυσάφι και το μετάξι…Δεν υπάρχει, λοιπόν, πιο μεγάλος εχθρός του ανθρώπου πάνω στη γη από τον φιλάργυρο και τον τοκογλύφο, διότι θέλει να είναι θεός όλων των ανθρώπων. Οι τούρκοι, οι πολεμιστές και οι τύραννοι είναι και αυτοί κακοί άνθρωποι, και όμως είναι υποχρεωμένοι  ν’ αφήνουν τους ανθρώπους να ζουν και να ομολογούν πως είναι κακοί και εχθροί. Κάποτε μάλιστα, είναι υποχρεωμένοι να λυπούνται και μερικούς! Όμως ένας τοκογλύφος και ένας φιλάργυρος θέλουν όλον τον κόσμο να πεινάει, να διψάει, να πενθεί και να δυστυχεί γι’ αυτόν, θέλει να τα έχει όλα  μόνος του και ο καθένας να παίρνει από αυτόν, όπως παίρνει από τον θεό, για να είναι αιώνια δουλοπάροικός του. Θέλει να φοράει πανωφόρια, χρυσές αλυσίδες, δακτυλίδια, να πλένει τη μούρη του, να περνάει για αγαπητός, και να έχει φήμη ευσεβούς ανθρώπου…( εδώ φτάσαμε ακριβώς στο σημείο που εξετάζουμε και εμείς! ) Ο τοκογλύφος είναι ένα μεγάλο τέρας, σαν τον Δράκοντα που καταστρέφει τα πάντα, χειρότερος από τον Κάκο, τον Γηρυώνη και τον Ανταίο. Ωστόσο στολίζεται και θέλει να φαίνεται ευσεβής, για να μην μπορούν να δουν που βρίσκονται τα βόδια, που τα σέρνει και τα μπάζει ανάποδα στο άντρο του. Ο Ηρακλής όμως πρέπει να ακούσει του μουγκάνισμα των βοδιών και τις φωνές των αιχμαλώτων και να αναζητήσει τον Κάκο ακόμα και ανάμεσα στις πέτρες και τα βράχια για να ξαναελευθερώσει τα βόδια από τον Κακούργο.  Διότι Κάκος είναι το όνομα ενός κακούργου, ενός ευσεβούς τοκογλύφου, που κλέβει, ληστεύει και όλα τα τρώει. Και όμως, καμώνεται πως δεν τα έκανε όλα αυτά, και για να μην αποκαλυφθεί πως έμπασε τα βόδια στο άντρο του, τα έσυρε μέσα από την ανάποδη και άφησε τα ίχνη από τις πατημασιές τους να φαίνονται για να νομίζει κανείς πως τα βόδια βγήκαν έξω. Θέλει, δηλαδή, ο τοκογλύφος να κοροϊδέψει τον κόσμο ότι κάνει τάχα καλό και δίνει βόδια στον κόσμο, την ίδια στιγμή που τα αρπάζει και τα τρώει μόνος του…Και αν βασανίσουν στο τροχό και αποκεφαλίζουν τους ληστές και τους φονιάδες, πολύ περισσότερο θα έπρεπε να βασανίζουν στο τροχό, να κομματιάζουν, να κυνηγήσουν , να αφορίσουν  και να αποκεφαλίσουν όλους τους τοκογλύφους>> ( Martin Luther, An die pfarrherrn, wider den Wucher zu predigen. Wittenbeng 1540).

            Αυτά λοιπόν μας λέει ο Μαρτίνος Λούθηρος το 1540 και τόσο πολύ μας θυμίζουν την όλη κατάσταση που ζέχνει τον τελευταίο καιρό στον <<μεγάλο και ισχυρό>> δήμο τους αλλά και σε όλη την Ελλάδα σε σχέση με τους δανειστές της.

Όπως με έναν κανίβαλο δεν ανταλλάσεις συνταγές μαγειρικής έτσι και σε έναν τέτοιο, δομικά, λάθος δήμο δεν προσπαθείς να κάνεις βελτιώσεις. Φεύγεις, αποσχίζεσαι! Τράβας τον δικό σου δρόμο στα πλαίσια μιας κοινωνίας αυτοδιοικούμενης και αυτεξούσιας. Όπως ακριβώς πρέπει να είναι όλοι οι δήμοι. Στην αγορά των Αρχαίων Φιλίππων, κάτω δεξιά, υπάρχει ακόμα το βήμα των πολιτών στην εκκλησία του δήμου. Ας ανέβουμε σ΄ αυτό το βήμα λοιπόν, ας πάρουμε το λόγο και να μιλήσουμε στην εκκλησία του δήμου για το σήμερα και το αύριο των Φιλίππων. Ας ξανακάνουμε τους Φιλίππους αδήωτους και όχι επιδευείς που είναι σήμερα.

Τάσος Σαββίδης, 07/06/2016.