Τέσσερις λέξεις οι οποίες ακούγονται
και γράφονται πολύ συχνά. Στα 8 χρόνια της
κρίσης, πάρα πολλοί είναι εκείνοι που νιώθουν, αυτούς τους τέσσερις , να
τους ρουφούν το αίμα κάθε στιγμή. Τοκογλύφοι, τραπεζίτες, τράπεζες και ταμίες!
Υπάρχει σχέση μεταξύ τους, και ποια είναι αυτή; Η απάντηση είναι γνωστή, και
μάλιστα από πολύ παλιά, εμάς φρόντισαν να μην μας τη διδάξουν, διότι μπορεί και
να ξυπνήσουμε! Είναι τόσο παλιά όσο σχεδόν και ο σύγχρονός καπιταλισμός
στα σπάργανά του. Τις πληροφορίες αντλούμε από μελέτες των Hullman ( 1826 ) και S. Vissering ( 1860 – 1861 ). Λένε λοιπόν οι δύο μεγάλοι οικονομολόγοι της εποχής πως από τη μεγάλη ποικιλία των νομισμάτων, προέκυψε η ανάγκη, στις εμπορικές συναλλαγές, οι οποίες έπρεπε να εξοφληθούν με κάποιο νόμισμα, να χρησιμοποιείται παντού το ντόπιο ( νόμισμα ). Για τις πληρωμές σε μετρητά εφοδιάζονταν οι έμποροι, όταν ταξίδευαν σε ξένες χώρες, με μη νομισματοποιημένο καθαρό άργυρο ή χρυσό. Το ίδιο όταν έπρεπε να επιστρέψουν, άλλαζαν τα τοπικά νομίσματα που εισέπραξαν με καθαρό άργυρο ή χρυσάφι. Έτσι, η ανταλλαγή νομισμάτων, η ανταλλαγή μη νομισματοποιημένων ευγενών μετάλλων με ντόπια νομίσματα, εξελίχθηκε σε ένα πάρα πολύ διαδεδομένο και επικερδές επάγγελμα. Η τράπεζα ανταλλαγών, δεν πήρε το όνομά της….. από τη συναλλαγματική, αλλά από την ανταλλαγή διαφόρων χρημάτων. Πολύ πριν από την ίδρυση το 1609 της τράπεζας των συναλλαγών του Άμστερνταμ, υπήρχαν ήδη στις εμπορικές πόλεις των Κάτω Χωρών ανταλλάκτες και ανταλλακτήρια, ακόμα και τράπεζες συναλλαγών. Η δουλειά αυτών των ανταλλακτών ήταν να αλλάζουν τα πολυάριθμα διάφορα ήδη νομισμάτων, που οι ξένοι έμποροι έφερναν στη χώρα, με νόμιμα, κυκλοφορούντα νομίσματα. ( άλλωστε η λέξη νόμισμα βγαίνει από τη λέξη νόμιμο, είναι δηλαδή αυτό που έχει δια νόμου μια συγκεκριμένη αξία ). Σιγά – σιγά διευρύνονταν ο κύκλος εργασιών τους. Έγιναν οι Ταμίες και οι Τραπεζίτες της εποχής τους. Η κυβέρνηση όμως του Άμστερνταμ έβλεπε έναν κίνδυνο στη σύνδεση της δραστηριότητας του ανταλλάκτη με τη δραστηριότητα του ταμία. Για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο αποφάσισε την ίδρυση ενός μεγάλου ιδρύματος, που θα ασκούσε με εξουσιοδότηση του Δημοσίου, και την δουλειά του Ταμία, και την ανταλλαγή νομισμάτων! Το ίδρυμα αυτό ήταν η περίφημη Τράπεζα Συναλλαγών του Άμστερνταμ, που ιδρύθηκε το 1609. Το ίδιο και οι τράπεζες της Γένουας, της Βενετίας, της Στοκχόλμης και του Αμβούργου, χρωστούσαν την ίδρυσή τους στη μόνιμη ανάγκη ανταλλαγής διαφόρων ειδών νομισμάτων. Από όλες αυτές, η τράπεζα του Αμβούργου ήταν η μόνη που εξακολουθούσε να υπάρχει τότε ( 1861 ) διότι ήταν ακόμη αισθητή η ανάγκη ενός τέτοιου ιδρύματος σ’ αυτήν την εμπορική πόλη, που δεν είχε δικό της νομισματικό σύστημα.
στα σπάργανά του. Τις πληροφορίες αντλούμε από μελέτες των Hullman ( 1826 ) και S. Vissering ( 1860 – 1861 ). Λένε λοιπόν οι δύο μεγάλοι οικονομολόγοι της εποχής πως από τη μεγάλη ποικιλία των νομισμάτων, προέκυψε η ανάγκη, στις εμπορικές συναλλαγές, οι οποίες έπρεπε να εξοφληθούν με κάποιο νόμισμα, να χρησιμοποιείται παντού το ντόπιο ( νόμισμα ). Για τις πληρωμές σε μετρητά εφοδιάζονταν οι έμποροι, όταν ταξίδευαν σε ξένες χώρες, με μη νομισματοποιημένο καθαρό άργυρο ή χρυσό. Το ίδιο όταν έπρεπε να επιστρέψουν, άλλαζαν τα τοπικά νομίσματα που εισέπραξαν με καθαρό άργυρο ή χρυσάφι. Έτσι, η ανταλλαγή νομισμάτων, η ανταλλαγή μη νομισματοποιημένων ευγενών μετάλλων με ντόπια νομίσματα, εξελίχθηκε σε ένα πάρα πολύ διαδεδομένο και επικερδές επάγγελμα. Η τράπεζα ανταλλαγών, δεν πήρε το όνομά της….. από τη συναλλαγματική, αλλά από την ανταλλαγή διαφόρων χρημάτων. Πολύ πριν από την ίδρυση το 1609 της τράπεζας των συναλλαγών του Άμστερνταμ, υπήρχαν ήδη στις εμπορικές πόλεις των Κάτω Χωρών ανταλλάκτες και ανταλλακτήρια, ακόμα και τράπεζες συναλλαγών. Η δουλειά αυτών των ανταλλακτών ήταν να αλλάζουν τα πολυάριθμα διάφορα ήδη νομισμάτων, που οι ξένοι έμποροι έφερναν στη χώρα, με νόμιμα, κυκλοφορούντα νομίσματα. ( άλλωστε η λέξη νόμισμα βγαίνει από τη λέξη νόμιμο, είναι δηλαδή αυτό που έχει δια νόμου μια συγκεκριμένη αξία ). Σιγά – σιγά διευρύνονταν ο κύκλος εργασιών τους. Έγιναν οι Ταμίες και οι Τραπεζίτες της εποχής τους. Η κυβέρνηση όμως του Άμστερνταμ έβλεπε έναν κίνδυνο στη σύνδεση της δραστηριότητας του ανταλλάκτη με τη δραστηριότητα του ταμία. Για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο αποφάσισε την ίδρυση ενός μεγάλου ιδρύματος, που θα ασκούσε με εξουσιοδότηση του Δημοσίου, και την δουλειά του Ταμία, και την ανταλλαγή νομισμάτων! Το ίδρυμα αυτό ήταν η περίφημη Τράπεζα Συναλλαγών του Άμστερνταμ, που ιδρύθηκε το 1609. Το ίδιο και οι τράπεζες της Γένουας, της Βενετίας, της Στοκχόλμης και του Αμβούργου, χρωστούσαν την ίδρυσή τους στη μόνιμη ανάγκη ανταλλαγής διαφόρων ειδών νομισμάτων. Από όλες αυτές, η τράπεζα του Αμβούργου ήταν η μόνη που εξακολουθούσε να υπάρχει τότε ( 1861 ) διότι ήταν ακόμη αισθητή η ανάγκη ενός τέτοιου ιδρύματος σ’ αυτήν την εμπορική πόλη, που δεν είχε δικό της νομισματικό σύστημα.
Δρ. Σαββίδης
Τάσος
Κρηνίδες
Φιλίππων, 13/10/2016.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου