Άμστερνταμ. Ο ταμίας εισπράττει από τους εμπόρους, που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες του, ένα ορισμένο ποσό σε χρήμα, έναντι του οποίου τους ανοίγει μία πίστωση στα κατάστιχά του. Στη συνέχεια, οι έμπορο του στέλνουν τις χρεωστικές τους απαιτήσεις που ο ταμίας τις εισπράττει για λογαριασμό τους και τις καταχωρεί σε πίστωσή τους. Από την άλλη μεριά, προβαίνει, κατ΄ εντολή τους, σε πληρωμές και τα ποσά των πληρωμών αυτών τα χρεώνει στον τρέχοντα λογαριασμό τους. Γι’ αυτές τις εισπράξεις και πληρωμές κρατάει για τον εαυτό του μια μικρή προμήθεια, που μόνο χάρη στο μεγάλο όγκο συναλλαγών που διεκπεραιώνει ανάμεσα στις δύο πλευρές, του αποφέρει μια αντίστοιχη αμοιβή για την εργασία του. Αν πρόκειται να συμψηφιστούν οι πληρωμές ανάμεσα σε δύο εμπόρους, που και οι δύο χρησιμοποιούν τον ίδιο ταμία, οι πληρωμές αυτές τακτοποιούνται πολύ απλά, με αντίστοιχη αμοιβαία καταχώρηση στα κατάστιχα, όταν οι ταμίες, από μέρα σε μέρα, συμψηφίζουν τις αμοιβαίες απαιτήσεις τους. Σ’ αυτήν λοιπόν τη μεσολάβηση για την πραγματοποίηση των πληρωμών, συνίσταται η καθεαυτό δουλειά του ταμία. Η δουλειά αυτή αποκλείει βιομηχανικές επιχειρήσεις, κερδοσκοπικές και το άνοιγμα ακαλύπτων πιστώσεων. Διότι ο κανόνας που ισχύει εδώ είναι ο ταμίας να μην προβαίνει σε κανενός είδους πληρωμές για έναν, για τον οποίο κρατάει λογαριασμό στα κατάστιχά του, πέρα από το ύψος της πίστωσης που του έχει ανοίξει ( καταλαβαίνουμε τώρα τι ακριβώς κάνουν οι τράπεζες σήμερα, το 2016, στην Ελλάδα της κρίσης ). Από την άλλη πλευρά, ένα άλλο παράδειγμα είναι αυτό της Βενετίας, σχετικά με την ένωση των ταμείων της ( προσοχή, όχι τα ταμιών της ). Από ανάγκη και λόγω των τοπικών γεωγραφικών συνθηκών της Βενετίας, όπου η διαμετακόμιση χρήματος σε μετρητά είναι δυσκολότερη από άλλα μέρη, οι μεγαλέμποροι της πόλης αυτής ίδρυσαν ενώσεις ταμείων με ανάλογη ασφάλεια, επίβλεψη και διαχείριση. Τα μέλη μιας τέτοιας ένωσης κατέθεταν ορισμένα ποσά έναντι των οποίων εξέδιδαν εντολές πληρωμής προς τους πιστωτές τους, το δε πληρωνόμενο ποσό το καταχωρούσαν στο φύλλο του χρεώστη του σχετικού καταστίχου που κρατούσαν γι΄ αυτό και το προσέθεταν στο πόσο πίστωσης που είχε ο πιστωτής. Πρόκειται για τις πρώτες αρχές, για το ξεκίνημα, των λεγομένων Τραπεζών Κυκλοφορίας. Αυτές οι ενώσεις είναι πολύ παλιές, αν κανείς τις <<προβάλλει>> στον 12ο αιώνα, είναι σίγουρο πως θα τις μπερδέψει με το Ίδρυμα Κρατικού Δανείου, που ιδρύθηκε το 1171. Πιστεύει κανείς επαγγελματίας, μικροεπιχειρηματίας, αγρότης, πιστεύει ακόμη πως όλα αυτά ξεκίνησαν γι΄ αυτόν ; Ταμιες, τοκογλύφοι, τραπεζίτες και τράπεζες άρχισαν να συνεννοούνται για το συμφέρων του; Στο τρίτο μέρος θα δούμε πως ακριβώς αντέδρασαν και τι ακριβώς, και για ποιο λόγο, έκαναν.
Δρ. Σαββίδης
Τάσος.
Κρηνίδες
Φιλίππων, 15/10/2016.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου