χρησιμοποιούν τους κατακτημένους Έλληνες ως σκλάβους και να τους αναγκάζουν σε καταναγκαστική εργασία κυρίως διάνοιξης δρόμων ή κατασκευής σιδηροδρομικών γραμμών. Όποιος αρνούνταν να εργαστεί, πολλές φορές ακόμη και αν δεν μπορούσε λόγω υγείας, εκτελούνταν. Αν ήταν τυχερός ή τυχερή, τον πυροβολούσαν. Αυτό όμως συνέβαινε σπάνια, η συνηθισμένη πρακτική ήταν ξύλο μέχρι θανάτου, μια πρακτική που την επανέλαβαν και την περίοδο 1941 1944. Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως οι Βούλγαροι πότε δεν θεώρησαν τα εδάφη της Ανατολικής Μακεδονίας κατακτημένα, αλλά απελευθερωμένα. Δηλαδή, Βουλγαρικό έδαφος το οποίο είχαν καταλάβει οι Έλληνες και στη συνέχεια απελευθέρωσαν οι ίδιοι. Το ίδιο πίστευαν και για τους κατοίκους ( τους χριστιανούς ), ήταν στο σύνολό τους Βούλγαροι που οι Έλληνες προσπαθούσαν να εξελληνίσουν! Αν όμως πραγματικά πίστευαν κάτι τέτοιο, γιατί χρησιμοποιούσαν τους <<απελευθερωμένους συμπατριώτες>> τους ως σκλάβους σε καταναγκαστικά έργα; Απλά διότι ποτέ δε πίστεψαν αυτά που προπαγάνδιζαν. Στόχος τους ήταν αφενός ο εκφοβισμός των κατοίκων της περιοχής ( χριστιανών και μουσουλμάνων ) και αφετέρου η δραματική μείωση του πληθυσμού όσων εξακολουθούσαν να δηλώνουν Έλληνες. Η δια της εργασίας θανάτωση των υπόδουλων πληθυσμών ήταν μια μέθοδος που την είχαν μάθει από τους νεότουρκους και είχαν πέσει θύματα και οι ίδιοι, μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα. οι δρόμοι που κατασκευάστηκαν από τους Βούλγαρους την περίοδο 1916 – 1918, στον κεντρικό οδικό άξονα, ήταν αυτός που απεικονίζει η φωτογραφία, δηλαδή Δράμας - Προσοτσάνης και αυτός που ξεκινούσε από τις Κρηνίδες και έφθανε μέχρι το Άγιο Αθανάσιο. Αν παρατηρήσει κανείς τη φωτογραφία θα διαπιστώσει πως στη διάνοιξη του δρόμου δουλεύουν κυρίως γυναίκες και μικρά παιδιά. Η απάντηση για αυτό το φαινόμενο είναι και εύκολη και διασταυρωμένη, οι ενήλικες άνδρες δούλευαν μέχρι θανάτου σε καταναγκαστικά έργα στην <<κυρίως>> Βουλγαρία ( Ντουρτουβάκια ). Έτσι, οι μόνοι που έμεναν πίσω και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στα εδώ καταναγκαστικά έργα ήταν οι γυναίκες και τα μικρά παιδιά! Όταν έχεις σκλάβους, και μάλιστα σκοπός σου είναι να πεθάνουν από την εξάντληση, δεν είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσεις κανένα μηχάνημα. Όλα μπορούν να γίνουν με το χέρι! Αρκεί να έχεις στρατιώτες να επιβλέπουν τις εργασίες. Αυτό φαίνεται και στη φωτογραφία. Ο λόγος που οι γυναίκες φορούν μακριά μανίκια αλλά ακόμα και τα παιδιά και οι Βούλγαροι στρατιώτες ενώ βρισκόμαστε στη καρδιά του καλοκαιριού, είναι διότι οι εργασίες ξεκινούσαν με το χάραμα και τελείωναν αργά το απόγευμα όταν έπεφτε ο ήλιος. Τόσες ώρες έκθεσης στον καλοκαιρινό ήλιο σήμαινε εγκαύματα στο δέρμα! Βέβαια, στις γυναίκες απαγορευόταν, ούτως ή άλλως, να φορούν ρούχα που δεν κάλυπταν όλο το σώμα! Το ακριβές σημείο που είναι τραβηγμένη η συγκεκριμένη φωτογραφία δεν είναι σίγουρο. Ίσως να πρόκειται για την Πετρούσα, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Σίγουροι, όμως, μπορούμε να είμαστε για το γεγονός πως οι Βούλγαροι κατακτητές είχαν την Πετρούσα ( τότε Πλεύνα ) σε μεγάλη εκτίμηση καθώς από τους 3500 κατοίκους που είχε τότε οι, περίπου, 2700 είχαν δηλώσει Βούλγαροι! Για να καταλάβουμε το τι ακριβώς σημαίνει αυτός ο αριθμός, θα αναφέρουμε πως στις Κρηνίδες για παράδειγμα, οι κάτοικοι που είχαν δηλώσει Βούλγαροι την ίδια περίοδο, ήταν δύο ( 2 )!!! Όταν κάνεις αναφορά στις Βουλγαρικές κατοχές ( τις τρεις της νεότερης ιστορίας ) είναι απαραίτητο, ακόμα και αν δεν είναι εντός του θέματος σου, να αναφερθείς και στην πόλη της Καβάλας. Η πόλη της Καβάλας ήταν αυτή που υπέστη τα χειρότερα και στις τρεις Βουλγαρικές κατοχές! Κατά την δεύτερη που εξετάζουμε εδώ, ο πληθυσμός της μειώθηκε από τις ( κατά προσέγγιση ) 35.000 που ήταν πριν από την κατοχή, στις 8.000 στο τέλος της!
Δρ. Τάσος
Σαββίδης
Κρηνίδες
Φιλίππων, 14/07/2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου